Economie

Het gaat in de politiek al jaren over de economie. Eigenlijk alleen maar over economie.

 

Nu ben ik ben geen econoom, maar de vraag is of dat erg is. Volgens sommigen is economie niet eens een wetenschap. Meer een soort van waarzeggerij, met alle exactheid van dien. 'Iedere overeenkomst tussen voorspelling en resultaat is gebaseerd op louter toeval'. Hoe dan ook, terwijl politici en economen de ene getallenreeks na de andere uitbraken zal  ik zal het moeten hebben van mijn gezond verstand. Dat zegt: een maatschappelijk systeem gebaseerd op eeuwig durende economische groei is vroeg of laat gedoemd om te vallen. Grondstoffen op, natuur naar de knoppen, mensen aan hebzucht ten onder, einde oefening. 'Dat kan zelfs een kind van tien bedenken', zei een jong en veelbelovend politicus ooit tegen de wil van zijn partijleider in. Die jongen heeft  lef en een eerlijk verhaal, dacht ik, en besloot mijn stem uit te brengen op Diederik Samsom.

Inmiddels zijn we tien jaar en drie crisissen verder. Politici van links tot rechts schreeuwen ons toe dat economische groei het belangrijkste op aarde is. Roepen ons burgers met geforceerd optimisme zelfs op om vooral meer te consumeren. 'Koop, koop, koop, het is vor uw eigen bestwil.' Niet fraai, maar ik snap best een beetje waarom. In de politiek gaat het meer en meer om dagkoersen. Kiezers zijn uit op korte termijn resultaat. Willen het vandaag beter hebben dan gisteren, de zorgen zijn voor morgen. Ook al zou je willen, er zijn in de politiek nu eenmaal wetten die je niet kunt negeren.   'It's de economy, stupid', zei Bill Clinton al.

 

Zal allemaal waar wezen, ik heb besloten hier niet aan mee te doen. Allereerst omdat het niet waar is. Economische groei leidt lang niet altijd tot meer welstand voor iedereen. De veronderstelling dat ‘wat boven wordt verdiend uiteindelijk ook doordruppelt naar beneden’ is, zo deze veronderstelling ooit heeft geklopt, inmiddels achterhaald. Er wordt bij de meeste bedrijven na stevig reorganiseren -met dank aan de crisis-  simpelweg met minder mensen  meer geld verdient. Daarnaast voelt dat eeuwige ‘meer, meer meer’ gewoon niet goed. Als we op lange termijn de boel een beetje leefbaar willen houden (En de werelddelen die ons  economisch gezien mede door ons toedoen kilometers achterop komen iets van een inhaalslag gunnen) zullen wij rijke westerlingen op korte termijn wat moeten minderen. Daarom hebben we politici nodig die niet met de meute meeschreeuwen, maar durven inzetten op een andere, misschien zelfs wel betere kwaliteit van leven. Die politici  zijn er, maar je moet er wel even naar zoeken.