Gert-Jan Leerink

Grote schoonmaak. Weg uit de Alkmaarse politiek is een goede reden om de computer eens op te schonen. Schriftelijke vragen, brieven, notities, notulen. In de prullenbak er mee. Wat opvalt is de vluchtigheid van alles. Wat blijft er over van vijf jaar rondrennen in de lokale politiek als je het ontdoet van de waan van de dag? Ik blijf hangen bij het document met de titel ‘2.188’. Toen mij een paar jaar geleden werd gevraagd waarom ik iets wilde doen in de Alkmaarse politiek was mijn antwoord: ‘Het gaat heel erg goed in Alkmaar. Maar er leeft ook in Alkmaar een grote groep kinderen onder de armoedegrens. Dat is voor mij onbestaanbaar. Ik wil weten hoe deze kinderen heten, waar ze wonen, en waar ze naar school gaan, zodat we ze stuk voor stuk uit deze situatie kunnen halen’. Een schoolmeester belde me naar aanleiding van deze uitspraak op. ‘De kinderen waar jij het over hebt zitten bij mij in de klas’. Zo maak ik kennis met Joscha, bezoek haar huis, een vierkamerflat. Hier woont ze samen ...

Op deze plek iedere week een column. Deze week over lange tenen, tijdelijkheidjes en een kindercarrousel. Wanneer je mijn politieke jaren in Zwolle en Alkmaar   bij elkaar optelt ben ik ruim zeven jaar fractievoorzitter geweest. In Zwolle telde de fractie acht mensen, na de verkiezingen negen. In Alkmaar waren het er elf.   Een fractievoorzitter is naast manager van een kruiwagen met kikkers als je niet uitkijkt al snel het draaipunt van problemen en frustraties. Collegeleden die zich beklagen over te kritische of niet functionerende fractieleden, fractieleden die zich beklagen over een star college, het afdelingsbestuur dat per definitie en niet eens onterecht klaagt over te weinig ‘smoel’. Er staat binnen een politieke partij en zeker binnen de PvdA altijd wel iemand op andermans tenen en het wordt gezien als  de taak van de fractievoorzitter om er voor te zorgen dat die tenen bevrijd worden voordat er publiekelijk al te hard ‘au’ geroepen wordt. Als fractievoorzitter ...

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaarcentraal.nl. Natuurlijk verschijnt die column ook hier. Vandaag over kunstenaars, broedplaatsen en de papieren wereld. Eindelijk is de nieuwbouw tegenover het stadskantoor dan toch klaar. Luxe appartementen zijn het geworden. Mooi pand. Vergeten is krakersbolwerk ‘De Raad’ dat op deze plek jarenlang de uitvalsbasis was voor jonge mensen die iets wilden in de stad. Iets anders wilden. Vroeg of laat duikt in iedere stad de discussies over ‘culturele broedplaatsen’ weer op. De Raad verdween, Hal 25 en   project 072 dienden zich aan, en altijd loopt de   discussie over culturele broedplaatsen langs een vast patroon. Ik maakte het voor het eerst mee in Zwolle, waar ik met de gemeenteraad aldaar op bezoek was bij bewoners van ‘De oude ambachtschool’.   Deze karaktervolle oude school, met daarin 40 werkplekken voor kunstenaars en kleine ambachtelijke bedrijfjes, was eigendom van een projectontwikkelaar die zijn...

Op deze plek iedere week een nieuwe column. Vandaag over Beesd, Wommels, en het overzichtelijke leven. Bezigheden brachten mij vorige week naar Beesd en Wommels. Beesd is het dorp waar ik ben opgegroeid. In ‘mijn tijd’ een overzichtelijk dorp. Je had er de Voorstraat, de Middenstraat en de Achterstaat, welke met elkaar verbonden werden door de Tussenstraat. De rolverdeling tussen de bewoners onderling, de dominee, het schoolhoofd, de bakker, de garagehouder –tevens taxichauffeur en brandweercommandant- was al even strak geordend als het stratenpatroon. Verreweg de meeste beslissingen over het dorp werden ook in het dorp genomen.   Als lagere schoolleerling deed ik er mijn eerste demonstratie ervaring op.   Met een stuk of twintig kinderen stonden we op een zomerse avond met spandoeken bij het gemeentehuis om te protesteren tegen het feit dat de eigenaar van   zwembad Betuwestrand voornemens was niet langer voor ons betaalbare abonnementen te verkopen. Het duurde niet ...