Gert-Jan Leerink

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over een mooie stad met lelijke kanten... ‘Over smaak valt niet te twisten’, hoor je vaak. ‘Het is maar net van welke kant je het bekijkt.’ De laatste uitspraak is zeker van toepassing op de binnenstad van Alkmaar. Wie de stad vanaf de zuidkant binnenrijdt is direct verkocht. Rechts de statige huizen aan de Kennermerstraatweg, links de Alkmaarderhout. Even verder de oude stadswal, de molen van Piet. En kijk je daar met een schuin oog langs dan lonkt de oude stad je tegemoet. Schitterend. Niks meer aan doen. Rijd je de stad vanaf de andere kant binnen, Overstad, het Noordhollandskanaal, de Kanaalkade, dan wrijf je als argeloze bezoeker om geheel andere reden de ogen uit. Je vraagt je af: ben ik nu in Alkmaar beland of in de voormalige DDR? Fletse gebouwen en rommelige wegen lijken er lukraak neergekwakt. Alsof onze lieve heer vijf dagen op de zuidkant heeft gezwoegd en tot zijn schrik tot de ontdekki...

Op deze plek iedere week een column, deze week over het Stedelijk, Leda en Matisse... Amsterdam. Voor de tweede keer binnen een jaar loop ik in het Stedelijk Museum. Wat bijzonder is want sinds 2007 is het museum ‘wegens verbouwing gesloten’. Amsterdammers hebben een hekel aan half werk. Een museum, een metrolijn, een station, een beetje bouwklus kost er al snel een jaar of tien. Maar dan heb je ook wat. In het geval van het Stedelijk verrijst er naast het oude vertrouwde gebouw een prachtige nieuwe kunstbadkuip. In het najaar was het oude gebouw voor het eerst weer tijdelijk open. The Temporary bleek een aardige tentoonstelling, maar de sensatie zat hem in de nostalgie. Die mooie trap weer op mogen lopen. Al ronddolend voor de geest halen waar wat ook alweer hing. De openstelling bleek een groot succes. ‘De deur open doen en kunst neerzetten waar mensen dan naar kunnen kijken, dat kunnen we wel vaker doen’, moet directeur Ann Goldstein gedacht hebben. Briljante formule. Topdirecteur...

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal.  Deze week over een buurvrouw, een speeltuin en maatschappelijk rendement. Een buurt waar het gezellig is. Waar kinderen met elkaar spelen op straat. Waar je als vanzelf even een paar boodschappen meeneemt voor de buurvrouw voor wie de winkel met haar rollator net te ver weg is. Waar je op   zaterdagmiddag met elkaar op ‘het grasveldje’ een wijntje drinkt in de eerste lentezon. Zo’n buurt willen we allemaal wel. Maar tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren…. De kinderen kunnen   helemaal niet spelen op straat want daar staan auto’s geparkeerd, voor ieder huis wel twee. Je weet helemaal niet dat de buurvrouw boodschappen nodig heeft want je kent haar niet. Om je tuin staat een manshoge schutting. En het laatste wat je wil is een wijntje drinken met je buren op dat met hondenpoep besmeurde   grasveldje. Laten ze Gr**## eerst die hond maar eens de deur uit doen. Samenlev...

Op deze plek iedere week een column. Over dat wat er gebeurt in stad en ommeland. Vandaag over Cruijff, Alkmaar en een meeuwenplaag. We glijden. Zoveel is zeker. We glijden en steeds als je denkt nu hebben we de bodem bereikt, glijden we nog even verder.   Samen met mijn verloofde kijk ik naar de televisie, waar zenderbreed een bij de Arena   geposteerde oorlogcorrespondent   verslag doet van ‘de slag om   Ajax’. ‘Het lijkt de Alkmaarse politiek wel’, mompelt mijn verloofde. Een boze Ajax voorzitter citeert Cruijff: ‘Waar halen jullie de moed vandaan om over ons rapport te oordelen? Het is slikken of wegwezen, anders schrijf ik jullie helemaal kapot’. Terwijl het Ajax bestuur er de brui aan geeft haalt even verder Cruijff   zijn   schouders op. ‘Ik weet ook niet precies hoe het nu verder moet,   ik heb hier geen functie, ik ben morgen weer weg’. Meeuwen, noemde oude burgemeester van Groningen Jacques Wallage dit soort types.   ‘Ze kri...