Gert-Jan Leerink

Werken in de politiek is iets anders dan het hebben van een reguliere baan. Politieke functies kennen per definitie een tijdelijk mandaat, en voor veel politieke functies geldt ook nog eens dat ze worden uitgeoefend naast het 'normale' werk. Dat heeft een groot voordeel. Zet tien politici die tien jaar fulltime met politiek bezig zijn naast elkaar, laat ze een verhaal vertellen en beoordeel hoeveel van die tien nog in gewone mensentaal over gewone mensen problemen kunnen praten. Als je er twee overhoudt mag je je handen dichtknijpen. Natuurlijk loopt er binnen de politiek ook een categorie beroepsbestuurders rond. Zeker sinds 'de wethouder van buiten' haar intrede heeft gedaan, wordt er door menig bestuurder met graagte van gemeente naar gemeente gehopt. Maar als je eerlijk bent gaat het hier bijna altijd om mensen die ook bestuurder van een woningbouwcorporatie zouden kunnen zijn, of van een ziekenhuis. Beroepsbestuurders, nauwelijks nog politici te noemen. Ho...

De politieke quote van 2012? ‘Het eerlijke verhaal’. Diederik Samsom introduceerde ‘het eerlijke verhaal’ in augustus tijdens de verkiezingscampagne en sindsdien kun je geen krant open slaan of je komt ‘het eerlijke verhaal’ wel een keer tegen. ‘Briljante vondst’, zeggen cynici. ‘Als het met leugens niet meer lukt, laten we het dan eens met de waarheid proberen.’ ‘Bemoedigende ontwikkeling’ , zeggen anderen. ‘Is het niet mooi dat in een wereld waar op ieder ministerie, in elk zich zelf respecterend bedrijf, een afdeling communicatie is ter grote van het Britse leger, waar je op iedere straathoek in de armen van een schimmige spindokter kunt lopen, niets beter blijkt te werken dan het vertellen van de naakte waarheid? Weg met de praatjesmakers, vaarwel afdeling politieke communicatie!’ Beide redeneringen jn net een slag te simpel. Ten eerste, het eerlijke verhaal bestaat natuurlijk niet. Verhalen krijgen kleur door de context waarbinnen ze worden verteld. De achtergrond van h...

Het is weer ‘lijstjestijd’. Rond ‘oud en nieuw’ wordt er in de kranten volop teruggeblikt. Wie is de opvallendste tv figuur van het afgelopen jaar? Wie de beste politicus? Wat is de beste film van 2013, wat het beste boek? Wat het laatste betreft kies ik voor ‘het boek van Oek’. ‘Het 800 bladzijden tellende Pier en oceaan kan gezien worden als het magnum opus van Oek de Jong, schreef Elsbeth Etty in NRC Handelsblad. Dat vind ik dan weer niet, maar dat komt omdat ik 27 jaar eerder mijn hart heb verpand aan een ander boek van Oek de Jong: Cirkel in het gras. Het enige boek uit mijn boekenkast dat ik letterlijk stukgelezen heb. En herlees tot op de dag van vandaag. Wat Cirkel in het gras voor mij zo bijzonder maakt heeft niet alleen te maken met de kwaliteit van het boek. Zoals muzieksmaak zich vormt tussen je 17e en je 20e zo vergaat het mij in die jaren ook met literatuur. Als ik in 1985 een voorpublicatie van het boek in de Volkkrant lees ben ik 19 jaar oud, woon op een...