Gert-Jan Leerink

Over de hele wand van de vergaderzaal een meer dan levensgrote foto van een meisje. Ze staat op een groener dan groen grasveld en lijkt als twee druppels water op mijn dochter We zijn op bezoek bij de permanente vertegenwoordiging in Brussel. Vanaf deze plek proberen een kleine tachtig mensen afkomstig van verschillende miniseries de Nederlandse belangen in Europa zo goed mogelijk te vertegenwoordigen. Wie het diplomatieke spel goed beheerst kan op dit Europese kruispunt meer bereiken dan tien Tweede Kamerleden bij elkaar. Mooi en spannend werk. De avond er voor spreken we in cafe restaurant ´het Goudsblommeke´ met een tiental ´Europese werkers´. De een werkt voor de ´de commissie´, de ander voor een parlementairier en weer een ander voor een NGO. Stuk voor stuk betrokken Nederlanders, maar bovenal Europeanen die zich zorgen maken over het afnemend draagvlak voor ´Europa´. Er wordt voorzichtig vooruitgeblikt op de Europese verkiezingen die aanstaande zijn. ´Nederlandse poli...

Bestuurders hebben er last van. Volksvertegenwoordigers. Directeuren van welzijnskoepels, voorzitters van wijkcomités. Allemaal lijken ze een bordje boven hun bureau te hebben gespijkerd: ‘Ik ben relevant, want ik sta in de krant.’ Zeker voor politici lijkt ‘het halen van de krant’ vaak het hoogste doel op aard. Op een doel na dan: figureren in een nieuwsitem op tv. Die hang naar publiciteit is begrijpelijk en niet alleen omdat er geen politicus te vinden is die ook niet een beetje ijdel is. Politici worden in belangrijke mate afgerekend op hun zichtbaarheid. Door de kiezer, maar ook door hun eigen partij. Je kunt je vier jaar lang achter de schermen het vuur uit de sloffen lopen, als je partij en je kiezers hier geen weet van hebben zal herverkiezing niet eenvoudig worden. In een publieke functie zul je zo nu en dan publiek moet acteren. Maar daarmee is nog niet gezegd dat het halen van publiciteit voor een politicus of een bestuurder het hoogste doel op aarde is. Niet zeld...