Gert-Jan Leerink

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over een een buurtcentrum, vier heren en een koffiejuffrouw. Nog niet zo lang geleden mocht ik een jaartje wethouder van Alkmaar zijn. ‘Het waren twee fantastische dagen, citeerde ik bij mijn afscheid   de bekende Randstad reclame.   Waarna mijn leven en het leven in de stad verder gingen alsof er niets gebeurd was. Ik werd weer kritische beschouwer van het Alkmaarse politieke kluitjesvoetbal,   het nieuwe college, het college dat alles anders zou doen,   blijkt, ontdaan van retoriek en ketelmuziek, gewoon te doen wat de meeste colleges doen: het zo goed mogelijk faciliteren van de huidige tijdgeest.   En dat doet ze gelukkig lang niet altijd even slecht. Neem het wijk- en buurtgericht werken. Daar waar ik als wethouder wijken ‘We doen het samen of we doen het niet’ als motto lanceerde, het al te gemakkelijk leunen van burgers op duur betaalde professionals die voor jou ...

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over een crematorium dat nog voordat het er staat in rook opgaat. Zou het toeval zijn dat   in de regio Alkmaar uitgerekend voor plekken waar geen leven in te krijgen valt -de Waerdse Tempel, de   Westrand- , vroeg of laat het plan voor een crematorium opduikt?   Nu is de uitvaartsector natuurlijk een veilige branche. Alle mensen gaan vroeg of laat dood. Als het meezit in crisistijd nog ietsje eerder. Met dat harde gegeven valt al snel een   sluitende business case te maken. Maar misschien komt het ook omdat over een crematorium op voorhand met enige eerbied gesproken wordt. Respect voor de dood zit ons diep in de genen, wie weet waar het later nog eens goed voor is. Daar waar vestiging van een discotheek of zelfs ziekenhuis geen enkele kans maakt omdat het –bijvoorbeeld zoals bij de Westrand-   om beschermd natuurgebied gaat, kun je het met een voorstel voor   een crema...