Gert-Jan Leerink

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over de met platgooien bedreigde Ringersfabriek. Als het aan het Alkmaarse college van B&W ligt wordt de oude Ringersfabriek op Overstad gesloopt. Weg met die oude troep, ruim baan voor nog meer –goedkoop- winkelvertier. De Ringers chocoladefabriek. Ik heb laatst de tentoonstelling ‘Ringers’ in het Stedelijk Museum Alkmaar  bekeken. De fabriek hoort net zo bij Alkmaar als de muziektent bij de Alkmaarderhout. ‘De fabriek aan de Noorderkade was jarenlang hét boegbeeld van de stad. Bij oostenwind hing de zoete geur van gebrande cacao in de straten. Ringers stond bekend om de fijnste chocolade, de heerlijkste kersenbonbons en de mooiste suikerwerken.’ Op de tentoonstelling hangen schitterende afbeeldingen van de Ringersfabriek zoals deze ooit is geweest. Monumentaal, trots, stoer aan de oever van het Noord-Hollands kanaal. En het mooie is, dat prachtige gebouw is nog helemaal in tact...

Al jaren organiseer ik aan het einde van het jaar een uitstapje voor het voltallige personeel van mijn eenmanszaak. Veel werk vraagt dat organiseren overigens niet. Ik bel naar een mevrouw op Terschelling die de sleutel bewaard van een door god en alleman verlaten huisje ergens op de kruising tussen niks en nergens. 'Ik was van plan om volgende week te komen', zeg ik haar. 'Da's mooi', zegt de mevrouw dan terug. 'Ik zal zorgen dat de deur open is en de kachel brand', waarna de verbinding verbroken wordt. Verwart u mijn uitstapje niet met vakantie. Er gaan boeken mee, schriftjes, een laptop natuurlijk, en aan de muur hangt vanaf dag een lijstje met zaken die deze week afmoeten. Zodra ik de voorraadkast en vriezer van proviand heb voorzien voltrekken de dagen zich langs een vast ritme. Lezen, slapen, schrijven, lopen, schrijven, lezen, slapen.   En dan weer schrijven. De wereld van alledag, met ruziënde mensen, verleidelijke dromen, onacceptabele situaties, la...

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Deze keer over een fietstochtje naar Heerhugowaard. Vorige week was ik voor de eerste keer in   het nieuwe Heerhugowaardse Theater Cool. We hadden zin in theater, in de Alkmaarse Vest bleven die avond de lichten uit, dus vooruit,   de fiets op, de polder in richting de buren.    Bij de deur van het theater   werden we welkom geheten door een meneer   in een   chique rood uniform   met strepen.   Hij   zag   er uit als een van de wachters bij Buckingham Palace, maar dan zonder Palace.   Het oogde al met al   verzorgt maar ook een beetje koddig.    Alsof heel   het   gebrek aan traditie en historie van deze nieuwe stad gecompenseerd moest worden met dat rode jasje. Enfin, het theater is mooi, de voorstelling was leuk, gratis consumptie na   afloop, mij hoor je verder niet klagen.   Alkmaar en Heerhugowaard, bedacht ik ...