Vakantie

De vakantieperiode breekt aan. 'Werkend Nederland' gaat er twee, drie, vier weken tussen uit.

 

Uitblazen. Bijkomen. Opladen. Het hoofd even helemaal in de vrij. Misschien wel de mooiste periode van het jaar. Niet voor niets wilde Pippie Langkous zo graag naar school: ‘Als je niet naar school gaat heb je ook geen vakantie. Ik herinner me het ultieme  vakantiegevoel  als kind wanneer de laatste schoolbel ging. Gejuich. Rennend naar huis, als het al geen vliegen was, een schijnbaar oneindige periode van zon en vrijheid het vooruitzicht.

Voor veel mensen is die vakantie dit jaar net een tikkie anders. De werkloosheid is sinds de crisisjaren tachtig  niet zo hoog geweest. Niet dat alle mensen zonder baan nu opeens ook niet met vakantie kunnen. Menigeen heeft een reservepotje. Nog nooit werd er in Nederland zo veel gespaard. Daarbij, veel huishoudens draaien tegenwoordig op twee inkomens en voor veel mensen die hun baan zijn kwijtgeraakt  is er voorlopig  ww. Maar zonder baan op vakantie gaan voelt toch anders. De onzekerheid knaagt. Dat reservepotje, is dat straks niet nodig voor andere dingen als de werkloosheid aanhoudt en ww verandert in bijstand of helemaal niets? En de deur thuis dicht trekken is echt  iets anders dan de deur achter  je werk dicht trekken, hoe druk je thuis ook kunt zijn. Iets dubbels heeft het ook: Nooit genoot ik meer van 'er even uit' als toen ik vanuit huis werkte. Al was het maar een middag. En zelden had ik zoveel zin om thuis te zijn als  nu ik voor mijn werk alle kanten op vlieg.

Voor een op de negen kinderen heeft de vakantie ook iets dubbels. Zij groeien op in een van de rijkste landen van de wereld maar onder de armoedegrens. Een gegeven waar weinig mensen zich nog  druk om lijken te maken. 'Het is zoals het is. Iedereen moet bezuinigen, het gaat om structurele oplossingen en die kosten nu eenmaal tijd, en tot die tijd kunnen moeilijk een op de negen kinderen onder de arm  nemen'. Waarom eigenlijk niet? Er zijn landen genoeg in de wereld die hier op eigen kracht geen verandering in kunnen brengen. . Maar is in een rijk land als Nederland valt het regelen van een fatsoenlijk en kansrijk bestaan voor alle kinderen een   wel degelijk tot de mogelijkheden. Ja, de problematiek is weerbarstig , maar het gaat hier toch echt om het stellen van prioriteiten. De eerste politieke partij die een aparte minister aanstelt om dit probleem voortvarend op te pakken kan rekenen op mijn steun.

Zelf hou ik er ook een paar weken mee op. Even helemaal niks. Nou ja. Er ligt  een hele stapel met te lezen artikelen en boeken klaar. Die ongetwijfeld gaan  leiden tot krabbels op papier, lijstjes met ideeën, mensen die ik toch echt een keer wil spreken. Helemaal niets is ook zo weinig. Maar wel zonder waan van de dag en druk van een agenda. Als klein het nieuwe groot is, moet vakantie het nieuwe werken zijn.