Beetje gek

‘Humanitas, dat is iets met goede doelen, toch? Hebben ze niet zo’n vakantieboot voor ouderen? Klein clubje volgens mij, maar wel sympathiek’

Sinds ik anderhalf jaar geleden voorzitter geworden ben van de Humanitas afdeling Noord Kennermerland vraag ik zo nu en dan eens rond wat mensen van Humanitas weten. Dat valt mee en tegen. ‘Mee’ omdat bijna iedereen wel eens van de naam Humanitas heeft gehoord en de naam zonder uitzondering associeert met iets positiefs. ‘Tegen’ omdat maar weinig mensen blijken te weten waar Humanitas echt voor staat en hoeveel mensen links om rechtsom bij de activiteiten van Humanitas betrokken zijn.

Dat zijn er veel, heel veel, zag ik eerder deze maand tijdens de maaltijd waarvoor we alle vrijwilligers hadden uitgenodigd als dank voor al hun inzet. We aten bij het PCC-vakcollege aan de Vondelstraat in Alkmaar, waar de leerlingen ons een meer dan uitstekende maaltijd voorzetten. De hele aula zat vol, van de allereerste tot de allerlaatste stoel. En dan was nog maar een klein deel van de vrijwilligers aanwezig. Vrijwilligerswerk is het stadium van goedbedoeld gefrut door de vrouwen van de dominee en de dokter al lang voorbij. In 2011 werden er alleen al vanuit onze afdeling 644 mantelzorgers ondersteund, waren er 492 vrijwilligers actief waarmee maarliefst 859 deelnemers werden bereikt. Klein clubje, hoezo? Ja we werken niet vanuit een reusachtig kantoor met een begroting van een paar miljoen. Maar met minimale middelen weten we desondanks dankzij honderden –geschoolde- vrijwilligers enorm veel werk te verzetten. Werk dat in onze hectische wereld vaak tussen wal en schip dreigt te belanden. Werk dat we vaak niet eens werk noemen, maar voor de deelnemers het verschil betekent tussen ‘Alleen weet ik niet meer hoe het moet’ en ‘Samen komen we er wel uit.’ Neem het project ‘thuisadministratie’ wat het afgelopen jaar is opgezet en in een enorme behoefte blijkt te voorzien. Mensen die niet meer weten hoe ze enige orde in hun administratieve chaos moeten brengen, krijgen hulp van een Humanitas vrijwilliger om de boel weer op de rit te krijgen. Fijn omdat een boven het hoofd gegroeide thuisadministratie behoorlijk wat zorgen met zich mee kan brengen. Fijn ook omdat de gevolgen van een verwaarloosde thuisadministratie doorgaans steeds groter worden, met alle ellende van dien. Of neem het project ‘levensboek’ dat op dit moment in de steigers staat. Het samen met ouderen samenstellen van een ‘levensboek’ blijkt een prachtig instrument om zaken uit het verleden een plek te geven waardoor ook het heden weer wat extra glans krijgt.

Op dit moment is het hard knokken om er voor te zorgen dat we deze en andere waardevolle projecten, van voorleesproject tot kinderkamp, ook in de toekomst kunnen blijven aanbieden. In een wereld waar betaalde professionals steeds meer de toon zetten blijkt het voor een vrijwilligersclub als Humanitas steeds lastiger manoeuvreren. Dat is in een tijd waarin iedereen de mond vol heeft over 'eigen verantwoordelijkheid' en 'eigen kracht' best een beetje gek.