Haven

Vlaardingen. Het is al laat wanneer ik arriveer. Vanuit mijn hotelkamer kijk ik uit op de honderden lichtjes van de imposante maar verder donkere haven.

Morgen geef ik hier een training. Samen met vijftien mensen, mensen boordevol vol plannen, gaan we handen en voeten geven aan het begrip 'wijkeconomie.' Want hoewel een hardnekkig misverstand: De staat van de economie wordt niet door Brussel of Den Haag bepaalt, maar door de straat. Terwijl zeeschepen voorbij varen geven Diederik Samsom en Mark Rutte op de televisie een toelichting op het nieuwe regeerakkoord dat als titel 'bruggen slaan' heeft mee gekregen. Ze doen dit tegen de achtergrond van een grote, koele blauwstalen brug. Een brug waarop ook nog eens geen mens te bekennen is. De presentatie van de jaarcijfers door de Rabobank steekt er 'warm' bij af. 'U vraagt naar de gemeenschappelijke visie? Helaas, die staat er niet in, want een gemeenschappelijke visie hebben we niet...' 'Miljard bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking? Vervelend ja, maar je moet elkaar wel wat gunnen...' Hier spreekt, met keurige blauwe stropdas, de nieuwe raad van bestuur van de bv Nederland. Na vijf weken radiostilte delen wij u mede met welke ingrepen wij de bv Nederland weer gezond gaan maken. Wie goed luistert hoort tussen de regels door de waarschuwende woorden van Pim Fortuyn.

Nog maar vijf jaar geleden stond niet Diederik Samsom maar Wouter Bos namens de PvdA vol trots een regeerakkoord te presenteren. 'Dit kabinet gaat daadwerkelijk iets doen aan de 40 grootstee achterstandswijken in Nederland’. Ella Vogelaar werd als speciale minsister die met dit grootscheepse herstelprogramma belast. In now time werden contracten gesloten waarin bewoners, corporaties, rijk en gemeenten zich voor tien jaar committeerden aan concrete verbeteringsplannen. Het resultaat na vijf jaar? Bewoners en gemeenten doen hun stinkende best. Maar dat deden ze al. Corporaties stelden de plannen naar beneden bij wegens geldgebrek. Het VVD/CDA kabinet schrapte de afgelopen jaren de Haagse gelden voor de wijkverbeterplannen, ondanks dat deze contractueel waren toegezegd, maar bleef het idee achter de wijkaanpak in woord en support wel trouw. In het regeerakkoord van vandaag komt het woord ‘wijk’ niet eens meer voor. Laat staat het woord ‘wijkaanpak’. Politiek is een vluchtig en onbetrouwbaar bedrijf.

Eerder vandaag was ik op het stadhuis in Amsterdam waar Lodewijk Asscher zijn vertrek aankondigde. De komst van Lodewijk naar Den Haag stemt hoopvol. Want Lodewijk is, zoals sommigen dat zo mooi kunnen zeggen, niet van de school ‘efficiënte bestuurder’ maar een ‘waarden gestuurd politicus’. Je kunt zeggen; ‘wat heeft hij dan in dit kabinet te zoeken?’. Je kunt ook zeggen: Misschien dat iemand op zo’n prominente plek toch nog een beetje tegenwicht kan bieden. Hoewel zich in Den Haag nieuwe en misschien ook wel weer gemeenschappelijke avonturen aandienen is Amsterdam zonder Lodewijk toch even wennen. Rob Oudkerk in Brandpunt over Lodewijk: ‘Hij is het beste wat de PvdA op dit moment te bieden heeft. Maar Lodewijk is bovenal een hele aardige jongen. Als hij kans ziet ook in Den Haag die leuke jongen te blijven, dan komt het wel goed. Dat heeft Rob mooi gezegd. Jongens waren we, maar aardige jongens. Ik doe de tv uit en houd mijn hart vast.