Later is al lang begonnen

Wat wil je later worden, vraagt Nemo, mijn twaaljarige zoon die de rollen maar eens omdraait. Tja. Wat doe ik over vijfentwinig jaar?

Ben ik dan nog steeds die rondreizende politieke klusjesman? Werk ik tegen die tijd nog voor mezelf of ben ik in dienst van een groot en gerenomeerd adviesbureau? Coach ik nog en geef ik nog strategisch advies of heb ik mij toch bekeerd tot de journalistiek?

De toekomst laat zich niet voorspellen. Die les leerde ik van  Maurice de Hond en die kan het weten. 'De Brooklyn Bridge in New York werd in de negentiende eeuw extra breed gebouwd. Men rekende op tweerichtingsverkeer van koetsen en paarden. Auto's bestonden niet. De vraag wat te doen met de enorme hoeveelheid paardenvijgen werd gezien als het belangrijkse probleem. Anno 2012 rijden er geen duizenden paarden maar miljoenen auto's over de brug.' Bij het al ons nadenken over de problemen van morgen blijft het altijd weer de vraag of de werkelijke problemen van morgen vandaag wel te benoemen zijn, wilde Maurice maar zeggen. 'Dat maakt het nadenken over de toekomst en het schetsen van daarbij behorende beelden overigens niet minder belangrijk', was zijn tweede les. Richtpunten, punten op de horizon, zijn onmisbaar bij het het uitzetten van een koers. Zonder doel geen beweging, zonder beweging geen vooruitgang. Hoewel gestelde doelen en de daarbij behorende definities van vooruitgang er per persoon wel totaal verschillend uit kunnen zien. Wat je terug ziet in de verschillende manieren waarop mensen opereren in het hier en nu.

Stel je bent sportman of sportvrouw en je droomt jezelf binnen nu en tien jaar op de Olympische spelen. Dan staat je leven in het teken van trainen, trainen en nog eens trainen. Een maatschappelijke carierre en een eigen huis, je kunt en wil er nog even niet aan denken.

Of je droomt jezelf over 10 jaar directeur van een groot en creatief bedrijf. Je ziet jezelf al werken vanuit dat beetje gekke kantoor gelegen aan die Amsterdamse gracht. Dan investeer je nu in noodzakelijke kennis, creativiteit en vakmanschap. Werk je aan je manangmentskwaliteiten of zoek je een partner die je aanvult. En omdat kleine winkels alleen groot worden door heel veel te verkopen ben je vanaf je schooltijd al bezig met je etalage: Je twittert, blogt, nieuwsbrieft en netwerkt of je leven er van af hangt. Jij en je bedrijf comminiceren naar iedereen die het maar horen wil: wij zijn goed, wij zijn slim, wij leveren goed werk, dat vinden niet alleen wij, maar dat vindt eigenlijk de rest van de wereld ook, dus koop bij ons!

Maar je kunt jezelf ook iets heel anders dromen. 'Over vijfentwintig jaar woon ik op een eiland', is mijn antwoord aan Nemo. 'Precies daar waar de bewoonde wereld ophoudt, in dat boerderijtje aan het begin van nergens. Eens in de week brengt de postbode een doos nieuwe boeken. Ik breng de dag door met lezen, houthakken, langs het strand struinen, af en toe een stukje tikken. Ik zie niet veel mensen, maar de mensen die ik zie zijn me lief. Af en toe komt er iemand naar het eiland met een vraag. Of ik wil helpen bij het oplossen van een lastig probleem. Dan maak ik de logeerkamer in orde en denken we samen net zolang over het probleem na tot we een begin van een oplosing gevonden hebben. Als dat zo snel niet  lukt ga ik studeren en zo nodig op onderzoek uit.  Maar na een paar dagen, weken, of maanden, als de klus is geklaard, keer ik weer naar mijn eiland terug en herneemt het leven zijn gang.

Net zo min als de voorspelde paardenpoep op de Broolkin Bridge zal dat gedroomde eilandhuis van mij er ooit van komen. Maar alleen al het zetten van die stip op de horizon geeft structuur en rust. Ik weet wat ik moet doen. En vooral wat ik allemaal kan laten.