Uitstapje

Al jaren organiseer ik aan het einde van het jaar een uitstapje voor het voltallige personeel van mijn eenmanszaak. Veel werk vraagt dat organiseren overigens niet. Ik bel naar een mevrouw op Terschelling die de sleutel bewaard van een door god en alleman verlaten huisje ergens op de kruising tussen niks en nergens. 'Ik was van plan om volgende week te komen', zeg ik haar. 'Da's mooi', zegt de mevrouw dan terug. 'Ik zal zorgen dat de deur open is en de kachel brand', waarna de verbinding verbroken wordt. Verwart u mijn uitstapje niet met vakantie. Er gaan boeken mee, schriftjes, een laptop natuurlijk, en aan de muur hangt vanaf dag een lijstje met zaken die deze week afmoeten. Zodra ik de voorraadkast en vriezer van proviand heb voorzien voltrekken de dagen zich langs een vast ritme. Lezen, slapen, schrijven, lopen, schrijven, lezen, slapen.  En dan weer schrijven. De wereld van alledag, met ruziënde mensen, verleidelijke dromen, onacceptabele situaties, lastige akkefietjes, de wereld kortom waarin ik mijn brood verdien,  lijkt deze dagen niet te bestaan. Mens wat kun je meters maken als je niks hoeft te overleggen en niemand je aan de kop zeurt. Na een dag of drie neem ik een besluit: Wat een eiland, ik blijf hier, meldt me aan als burgemeester! Op dag vier blijkt de melk op en ja, de mail checken is toch ook wel handig. Dus fiets ik naar 'West', alwaar een supermarkt en de VVV welke beschikt over internet. Natuurlijk kijk ik ook even -ik ben er nu toch- bij de boekhandel. Tussen de boeken neuzend -onnavolgbare collectie- luister ik naar een opgewonden conversatie tussen twee winkeliers: 'Wat zijn het toch ook een lapzwansen, de winkeliers hier op West. Te beroerd om ergens iets van te maken, neem nou de kerstmarkt...' 'In Midsland doen ze dat soort dingen een stuk beter...'Wat zeg je me nou, hebben ze daar zomaar ons idee gejat? Het moet P##&! niet gekker worden. En wat doet de gemee...?' Ik stap de  fiets op richting 'huis'. Terschellingse winkeliers of Alkmaarse winkeliers, winkeliers blijven winkeliers. Omdat de regen met bakken uit de hemel valt -ik weet mijn personeelsuitjes goed te plannen- besluit ik tot een kop koffie in Formerum. Mijn oog valt op een briefje op de deur. 'Morgen is de keuken vanaf 19.30 uur gesloten in verband met de interland Formerum/Hoorn'. Aan de bar opgewonden verhalen over de derby van het jaar. Alsof het voetbalteam  van mijn zoon tegen Heerhugowaard moet spelen. Terschelling is net Alkmaar maar dan honderd keer kleiner, bedenk ik als ik  in mijn huisje de melk en mijn burgemeestersambities in de ijskast zet. Eilanden zijn echt geweldig, maar toch vooral voor een  lezende, slapende, lopende, schrijvende lone wolf.