Als ik Hans was...
Vandaag werd bekend dat er drie kandidaten zijn voor het PvdA voorzitterschap. Hoewel een naam nog onbekend is, ben ik blij met de kandidatuur van Hans Spekman. Eigenlijk om niet meer dan dat je voelt dat de PvdA bij hem in goede handen is. Hij noemde de afgelopen dagen al een paar van zijn programmapunten. Het Partijbureau van de gracht naar de wijk, voorverkiezingen 'a la France', waarbij iedereen met een links hart mee kan stemmen als het gaat om de vraag wie de linkse premiers kandidaat moet worden. Ben ik het allemaal hartstikke mee eens, zeker als we ook per regio ons eigen regio kamerlid gaan kiezen. Maar als ik Hans was noteerde ik nog drie punten op mijn blaadje:
Binnen een jaar een offensief ‘linksom uit de crisis’ programma. Alsjeblieft, bespaar de PvdA de eeuwige ‘herbron’ of ‘waartoe waarheen?’ discussies waar links zo goed in is. Als de idealen van de PvdA na honderd jaar nog niet bekend zijn kunnen we de tent beter sluiten. Waar het wel over moet gaan is de vraag hoe we deze idealen anno 2011 het beste kunnen realiseren. In een sterk veranderende omgeving waarin steeds meer veronderstelde zekerheden in rap tempo verdwijnen is het zaak dat de PvdA binnen een jaar een helder, zo breed mogelijk in de samenleving gedragen programma ontwikkelt m.b.t. het veilig stellen van de sociaal democratische kernthema’s onderwijs, arbeid en volkshuisvesting. (Een goede opleiding, een baan en een fatsoenlijk dak boven je hoofd, daar begint het toch allemaal mee). Het thema zeggenschap (hoe zorgen we er voor dat gewone mensen en in hun verlengde de politiek weer greep krijgen op hun eigen leefomgeving) is een belangrijk vierde thema. Het is aan de nieuwe voorzitter dit debat aan te zwengelen, focus aan te brengen binnen dit debat en de uitkomsten om te zetten in een concrete actielijst op Europees, nationaal en lokaal niveau.
Progressieve samenwerking. Progressieve partijen zijn er al heel lang erg goed in om de onderlinge verschillen zo scherp mogelijk neer te zetten. Liever versplinterd zwelgen in het eigen gelijk dan samen een deuk in een pakje boter slaan. Daar houden we nu eens mee op. Niet door te gaan onderhandelen over programmapunten en komma’s, dat is maar papier, maar allereerst door de onnodige belemmeringen die we onszelf hebben opgelegd weg te nemen. In huize Leerink zijn we al jarenlang naar volle tevredenheid lid van zowel de VARA als de VPRO, dus laten we om te beginnen het lid zijn van twee, van mij part drie linkse partijen niet alleen toestaan, maar zelfs actief stimuleren, ook voor leden in een vertegenwoordigende functie. Stap twee is dan op lokaal niveau bij voldoende overeenkomsten gezamenlijk deel te nemen aan de eerst volgende gemeenteraadsverkiezingen. Als alle linkse mensen die met hun poten in de modder het eigenlijke werk staan te doen morgen beginnen met samen optrekken, dan volgen de partij-ideologen en schriftgeleerden in 2056 vast ook wel een keer. Andersom kunnen we het vergeten.
Een einde aan de machteloze politiek. Was de strijd om ‘de eerlijke deling van macht’ vroeger vooral de strijd om toegang tot het politieke systeem, tegenwoordig is deze toegang redelijk geregeld, maar blijkt het politieke systeem vaak volstrekt machteloos als het gaat om in te grijpen als dat nodig is. Dit ondermijnt het gezag en vertrouwen in de politiek. Als de PvdA daadwerkelijk zeggenschap terug naar de burgers wil brengen zal ze de strijd aan moeten met de instituties. Van woningbouwcoöperaties tot zorgverzekeraars en schoolbesturen. Veel van deze instituties worden bestuurd door PvdA-leden. Van deze leden mogen we meer vragen dan zich aan de Balkenende norm te houden. De vraag hoe burgers weer meer zeggenschap te geven over dat wat 25 jaar geleden nog gewoon van hen was (woningbouwvereniging, nutspaarbank, groene kruis, etc), is cruciaal.
De PvdA staat er in de peilingen op dit moment niet best voor. Maar wie een stap naar achteren doet ziet dat de links/rechts blokken nog bijna even groot zijn als na de laatste Tweede Kamerverkiezingen. De vraag of ons land links- of rechtsom wordt geregeerd blijft een kwestie van een of twee zeteltjes die op het goede moment de juiste kant op moeten vallen. Met vereende krachten moeten we daar toch iets aan kunnen doen?
Binnen een jaar een offensief ‘linksom uit de crisis’ programma. Alsjeblieft, bespaar de PvdA de eeuwige ‘herbron’ of ‘waartoe waarheen?’ discussies waar links zo goed in is. Als de idealen van de PvdA na honderd jaar nog niet bekend zijn kunnen we de tent beter sluiten. Waar het wel over moet gaan is de vraag hoe we deze idealen anno 2011 het beste kunnen realiseren. In een sterk veranderende omgeving waarin steeds meer veronderstelde zekerheden in rap tempo verdwijnen is het zaak dat de PvdA binnen een jaar een helder, zo breed mogelijk in de samenleving gedragen programma ontwikkelt m.b.t. het veilig stellen van de sociaal democratische kernthema’s onderwijs, arbeid en volkshuisvesting. (Een goede opleiding, een baan en een fatsoenlijk dak boven je hoofd, daar begint het toch allemaal mee). Het thema zeggenschap (hoe zorgen we er voor dat gewone mensen en in hun verlengde de politiek weer greep krijgen op hun eigen leefomgeving) is een belangrijk vierde thema. Het is aan de nieuwe voorzitter dit debat aan te zwengelen, focus aan te brengen binnen dit debat en de uitkomsten om te zetten in een concrete actielijst op Europees, nationaal en lokaal niveau.
Progressieve samenwerking. Progressieve partijen zijn er al heel lang erg goed in om de onderlinge verschillen zo scherp mogelijk neer te zetten. Liever versplinterd zwelgen in het eigen gelijk dan samen een deuk in een pakje boter slaan. Daar houden we nu eens mee op. Niet door te gaan onderhandelen over programmapunten en komma’s, dat is maar papier, maar allereerst door de onnodige belemmeringen die we onszelf hebben opgelegd weg te nemen. In huize Leerink zijn we al jarenlang naar volle tevredenheid lid van zowel de VARA als de VPRO, dus laten we om te beginnen het lid zijn van twee, van mij part drie linkse partijen niet alleen toestaan, maar zelfs actief stimuleren, ook voor leden in een vertegenwoordigende functie. Stap twee is dan op lokaal niveau bij voldoende overeenkomsten gezamenlijk deel te nemen aan de eerst volgende gemeenteraadsverkiezingen. Als alle linkse mensen die met hun poten in de modder het eigenlijke werk staan te doen morgen beginnen met samen optrekken, dan volgen de partij-ideologen en schriftgeleerden in 2056 vast ook wel een keer. Andersom kunnen we het vergeten.
Een einde aan de machteloze politiek. Was de strijd om ‘de eerlijke deling van macht’ vroeger vooral de strijd om toegang tot het politieke systeem, tegenwoordig is deze toegang redelijk geregeld, maar blijkt het politieke systeem vaak volstrekt machteloos als het gaat om in te grijpen als dat nodig is. Dit ondermijnt het gezag en vertrouwen in de politiek. Als de PvdA daadwerkelijk zeggenschap terug naar de burgers wil brengen zal ze de strijd aan moeten met de instituties. Van woningbouwcoöperaties tot zorgverzekeraars en schoolbesturen. Veel van deze instituties worden bestuurd door PvdA-leden. Van deze leden mogen we meer vragen dan zich aan de Balkenende norm te houden. De vraag hoe burgers weer meer zeggenschap te geven over dat wat 25 jaar geleden nog gewoon van hen was (woningbouwvereniging, nutspaarbank, groene kruis, etc), is cruciaal.
De PvdA staat er in de peilingen op dit moment niet best voor. Maar wie een stap naar achteren doet ziet dat de links/rechts blokken nog bijna even groot zijn als na de laatste Tweede Kamerverkiezingen. De vraag of ons land links- of rechtsom wordt geregeerd blijft een kwestie van een of twee zeteltjes die op het goede moment de juiste kant op moeten vallen. Met vereende krachten moeten we daar toch iets aan kunnen doen?
Reacties
Een reactie posten