De eerste dag
Wat doe je als je in een volle raadszaal totaal onverwacht hoort dat je politieke leven met onmiddellijke ingang stopt? En om die sportvraag dan toch maar te stellen, wat gaat er de dagen daarna door je heen?
Vrijdag 11 maart word ik na een korte nacht wakker. De situatie zo knullig en absurd dat ik er beetje lacherig over ben. Ik kan mezelf weinig verwijten. Wat te doen tegen een kleuterklas met een schietgeweer? Loop langs de slaapkamers van Nemo en Isa: Er is goed nieuws en er is slecht nieuws: we hebben samen weer wat meer tijd, maar ik ben geen wethouder meer. De reactie van Isa is bemoedigend: ‘Dat vind ik helemaal niet leuk, want dan kom jij me vast iedere dag van school halen’. Er volgt die morgen nog een bijeenkomst met dat wat tot gisteren het college van B&W was. De burgemeester belt met de Commissaris van de Koningin. Niet leuk allemaal, maar voordat een opkomend gevoel van zelfmedelijden de kans krijgt blijkt Japan getroffen door een tsunami. Naar huis. Lig een kwartier op de bank in de eerste lentezon voor ik naar boven loop, een stapel stukken pak en deze in de papiercontainer gooi.
De zaterdagmorgen die volgt meelevende reacties op het voetbalveld. Hartverwarmend, maar heeft iemand in zo’n situatie wel eens tegenovergestelde reacties gekregen? Zo van: Jongen, net goed dat jij bent weggestuurd, want wat jij deed was natuurlijk ook helemaal shit! Nee, een objectieve steekproef is het niet. Betrap mezelf op het hebben van allerlei ideeën over de toekomst, die blijkbaar niet al te lang oningevuld mag blijven. Van het opzetten van een eigen bedrijfje tot het schrijven van een boek tot het oprichten van een alternatief Alkmaars maandblad. Corrigeer mezelf. Eerst maar eens grote schoonmaak, jongen.
Zondagmorgen twee uur. Met Isa en Veerle naar de hel die ze ook wel binnenspeeltuin noemen. In Heerhugowaard. Fiets langs de plek waar het MCA nu bedacht is. Tweehonderd meter buiten Alkmaars grondgebied. Prima plek. Eerder deze morgen uithuilsessie met de fractie. Boosheid. Vuur en vlam. Merk op dat ik zelf al aan de zijkant van dit schouwspel sta. Hoe snel dingen kunnen gaan. Loop gek genoeg nog steeds met de pieper op zak. Piketdienst. Als ze bellen dat Henk Adriaanse van het CDA gek geworden is, of Victor Kloos van OPA definitief een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving, sluit ik de heren met liefde op. Zes uur. Fiets terug naar Alkmaar. Buiten adem. De behoefte om de komende periode ook letterlijk alles uit te zweten. Joggen, fietsen, lopen. Net zo lang tot het niet meer stinkt. Moet mezelf in acht nemen met drank. Voor je het weet sla ik iedere avond driekwart fles wijn achterover. Als de wereld schuift trek je de teugels strak. Twee glazen max.
Maandag 14 maart. Om tien uur naar het stadhuis. Groepjes ambtenaren op de gang. Gelaten. Steken hart onder de riem. Schrijf mijn ontslagbrief. Daarna een mail naar alle medewerkers. En een mail voor de verschillende groepen buiten het stadhuis waarmee ik heb samengewerkt. Ga naar huis. Hak een pad van de chaos op mijn bureau naar het raam. Hang daar het gedichtje op dat ik vrijdag kreeg:
De eerste dag.
Als ’s morgens het licht / door de gordijnen dringt / smelten je laatste dromen
Er klinken geluiden / uit de achtertuin / een buurman stapelt stenen / een rammelende kettingkast
Het is vandaag de eerste dag / om met iets te beginnen / waar niemand aan begon
Fetze Pijlman
Vrijdag 11 maart word ik na een korte nacht wakker. De situatie zo knullig en absurd dat ik er beetje lacherig over ben. Ik kan mezelf weinig verwijten. Wat te doen tegen een kleuterklas met een schietgeweer? Loop langs de slaapkamers van Nemo en Isa: Er is goed nieuws en er is slecht nieuws: we hebben samen weer wat meer tijd, maar ik ben geen wethouder meer. De reactie van Isa is bemoedigend: ‘Dat vind ik helemaal niet leuk, want dan kom jij me vast iedere dag van school halen’. Er volgt die morgen nog een bijeenkomst met dat wat tot gisteren het college van B&W was. De burgemeester belt met de Commissaris van de Koningin. Niet leuk allemaal, maar voordat een opkomend gevoel van zelfmedelijden de kans krijgt blijkt Japan getroffen door een tsunami. Naar huis. Lig een kwartier op de bank in de eerste lentezon voor ik naar boven loop, een stapel stukken pak en deze in de papiercontainer gooi.
De zaterdagmorgen die volgt meelevende reacties op het voetbalveld. Hartverwarmend, maar heeft iemand in zo’n situatie wel eens tegenovergestelde reacties gekregen? Zo van: Jongen, net goed dat jij bent weggestuurd, want wat jij deed was natuurlijk ook helemaal shit! Nee, een objectieve steekproef is het niet. Betrap mezelf op het hebben van allerlei ideeën over de toekomst, die blijkbaar niet al te lang oningevuld mag blijven. Van het opzetten van een eigen bedrijfje tot het schrijven van een boek tot het oprichten van een alternatief Alkmaars maandblad. Corrigeer mezelf. Eerst maar eens grote schoonmaak, jongen.
Zondagmorgen twee uur. Met Isa en Veerle naar de hel die ze ook wel binnenspeeltuin noemen. In Heerhugowaard. Fiets langs de plek waar het MCA nu bedacht is. Tweehonderd meter buiten Alkmaars grondgebied. Prima plek. Eerder deze morgen uithuilsessie met de fractie. Boosheid. Vuur en vlam. Merk op dat ik zelf al aan de zijkant van dit schouwspel sta. Hoe snel dingen kunnen gaan. Loop gek genoeg nog steeds met de pieper op zak. Piketdienst. Als ze bellen dat Henk Adriaanse van het CDA gek geworden is, of Victor Kloos van OPA definitief een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving, sluit ik de heren met liefde op. Zes uur. Fiets terug naar Alkmaar. Buiten adem. De behoefte om de komende periode ook letterlijk alles uit te zweten. Joggen, fietsen, lopen. Net zo lang tot het niet meer stinkt. Moet mezelf in acht nemen met drank. Voor je het weet sla ik iedere avond driekwart fles wijn achterover. Als de wereld schuift trek je de teugels strak. Twee glazen max.
Maandag 14 maart. Om tien uur naar het stadhuis. Groepjes ambtenaren op de gang. Gelaten. Steken hart onder de riem. Schrijf mijn ontslagbrief. Daarna een mail naar alle medewerkers. En een mail voor de verschillende groepen buiten het stadhuis waarmee ik heb samengewerkt. Ga naar huis. Hak een pad van de chaos op mijn bureau naar het raam. Hang daar het gedichtje op dat ik vrijdag kreeg:
De eerste dag.
Als ’s morgens het licht / door de gordijnen dringt / smelten je laatste dromen
Er klinken geluiden / uit de achtertuin / een buurman stapelt stenen / een rammelende kettingkast
Het is vandaag de eerste dag / om met iets te beginnen / waar niemand aan begon
Fetze Pijlman
Reacties
Een reactie posten