Dienstmededeling

Vijf jaar lang schreef ik –bijna- iedere dag een stukje op mijn weblog dat, tot mijn niet geringe verbazing, door veel lezers bezocht werd. Als jij een van hen was volgt hier een dienstmededeling: Mijn dagelijkse weblog houdt op te bestaan. Ook zet ik een punt achter mijn armzalige poging tot getwitter. Noem me ouderwets, ik heb deze zomer ook al een baard laten staan, maar ik heb het een beetje gehad met de nieuwe norm van kort en snel. Ergens deze weken las ik –kopje koffie erbij, lekker langzaam- in de NRC een artikel van misschien wel 150 tweets lang, dat onder andere inging op de moderne manier van politiek bedrijven: ‘24 uur per dag strak staan als een veer’. ‘In onze samenleving staat het korte termijn denken centraal’ las ik. ‘Daarvan getuigen de opiniepeilingen waar politici voor leven, de t-shirtjes bij H&M die na drie maanden worden weggegooid omdat ze ‘uit’ zijn en de kwartaalcijfers waarop bestuurders van multinationals worden afgerekend. Alsof er geen toekomst en geen maatschappelijke verantwoordelijkheid bestaat’. Die zit, dacht ik, want hoewel het een recensie over een Frans boek betrof schoten me moeiteloos vijf Alkmaarse voorbeelden van ergerlijk en opportunistisch korte termijn denken te binnen. ‘De horizon van mensen wordt niet alleen in ras tempo breder, hij wordt helaas ook aanmerkelijk minder diep. In het blog- en twittertijdperk heeft iedereen een mening’, ging het artikel verder. ‘Iedereen eist dat die gehoord wordt. Dus zou het meer tijd moeten kosten politieke beslissingen te nemen. Tegelijkertijd hebben mensen weinig geduld. Alles moet nu instant geregeld worden. Anders stemmen ze de volgende keer op een andere politicus... Zo zal onze democratie stuklopen op een muur van efficiency.’ Tja, die zat ook. I want it all and I want it now, lijken steeds meer kiezers te denken, de politiek als postorderbedrijf. Maar oplossingen voor ingewikkelde problemen zijn zelden eenvoudig, laat staan voor half geld te koop. Met al ons gekreet en geversimpel draaien we ons zelf een rat voor ogen. Het artikel gaf me het laatste zetje. Ik kwam uit mijn luie stoel, zette de computer aan, surfte naar mijn weblog en klikte op ‘delete’. Verantwoorden hoort bij het zijn van politicus, maar vanaf deze week tik ik niet meer iedere dag maar hooguit eens in de week iets op papier. Over hoe het mij vergaat als wethouder en wat mij bezig houdt als politicus. Je staat op mijn verzendlijst. Wil je daar vanaf, of weet je iemand die er juist op moet, laat het me weten. Je kunt de stukjes ook nalezen op de website www.http://leerink.blogspot.com Dat dan weer wel. Tot volgende week.


Gert-Jan Leerink