Gert-Jan Leerink

Koffiejuffrouw

2012-02-27T00:22:00.001-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over een een buurtcentrum, vier heren en een koffiejuffrouw.

Nog niet zo lang geleden mocht ik een jaartje wethouder van Alkmaar zijn. ‘Het waren twee fantastische dagen, citeerde ik bij mijn afscheid de bekende Randstad reclame. Waarna mijn leven en het leven in de stad verder gingen alsof er niets gebeurd was. Ik werd weer kritische beschouwer van het Alkmaarse politieke kluitjesvoetbal, het nieuwe college, het college dat alles anders zou doen, blijkt, ontdaan van retoriek en ketelmuziek, gewoon te doen wat de meeste colleges doen: het zo goed mogelijk faciliteren van de huidige tijdgeest. En dat doet ze gelukkig lang niet altijd even slecht. Neem het wijk- en buurtgericht werken. Daar waar ik als wethouder wijken ‘We doen het samen of we doen het niet’ als motto lanceerde, het al te gemakkelijk leunen van burgers op duur betaalde professionals die voor jou de ijzers uit het vuur komen halen een beetje beu, drukt het huidige Alkmaarse college zich in een persbericht wat wolliger uit. Ze wil ‘de komende jaren de positie en rol van bewonersgroepen, verenigingen en besturen versterken. Dit betekent dat de gemeente, als de bewoners dat willen, de regie loslaat.’ Tot zo ver nietszeggende bestuurlijke muzak zinnetjes waar je nog weinig voor koopt, maar gelukkig wordt het persbericht daarna wat concreter. ‘Een voorbeeld hiervan is een bewonersonderneming, waarbij bewoners zelf wijk- en buurtcentra beheren en exploiteren. Het college wil zelfs zover gaan dat bewoners de mogelijkheid krijgen om zelf wijk- en buurtcentra of de openbare ruimte te beheren en exploiteren, de zogenoemde bewonersonderneming.’ Kijk, dat is een idee naar mijn hart. Op een dag werd ik gevraagd langs te komen bij een ‘met sluiting bedreigd buurtcentrum’. Voor de bar zaten vier mannen, tevens luider van de noodklok. Wat was er aan de hand? De mevrouw achter de bar, die in het kader van een werkgelegenheidsregeling de heren al jaren van koffie voorzag, kon haar werk wegens fysieke klachten niet langer voortzetten en een nieuwe gesubsidieerde koffiedame zat er niet in. ‘Dat betekent dat we de tent wel kunnen sluiten’ mopperden de mannen in koor. Ik zie nog de verbijstering in hun ogen toen ik suggereerde dat als de heren voor de bar om de beurt een uurtje achter de bar zouden gaan staan, het hele probleem waarschijnlijk zou zijn opgelost. Wie de televisie aanzet, de krant leest, regelmatig in de stad rond wandelt, weet: de tijd van de burger als passieve consument is voorbij. Alle folders met de strekking ‘de burger als klant’ kunnen de papierversnipperaar in. Van welke organisatie of van welke politieke partij je ook bent, de komende periode draait het om een herijking van de begrippen ‘verantwoordelijkheid’ en ‘zeggenschap’. Je kunt jezelf nog zo’n originele denker vinden, maar een enkeling wint het van de tijdgeest.

In rook op

2012-02-10T04:45:00.000-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over een crematorium dat nog voordat het er staat in rook opgaat.

Zou het toeval zijn dat in de regio Alkmaar uitgerekend voor plekken waar geen leven in te krijgen valt -de Waerdse Tempel, de Westrand- , vroeg of laat het plan voor een crematorium opduikt? Nu is de uitvaartsector natuurlijk een veilige branche. Alle mensen gaan vroeg of laat dood. Als het meezit in crisistijd nog ietsje eerder. Met dat harde gegeven valt al snel een sluitende business case te maken. Maar misschien komt het ook omdat over een crematorium op voorhand met enige eerbied gesproken wordt. Respect voor de dood zit ons diep in de genen, wie weet waar het later nog eens goed voor is. Daar waar vestiging van een discotheek of zelfs ziekenhuis geen enkele kans maakt omdat het –bijvoorbeeld zoals bij de Westrand- om beschermd natuurgebied gaat, kun je het met een voorstel voor een crematorium altijd nog eens proberen. Moet ook Jan Ory gedacht hebben, succesvol projectontwikkelaar en eigenaar van een groot stuk grond in de Alkmaarse Westrand. Ory kocht deze gronden in 1982, zoals zoveel projectontwikkelaars rond zoveel steden tegen lage prijzen grond hebben gekocht, in de hoop deze later bij verdere stadsuitleg voor veel, heel veel geld weer aan de gemeente te kunnen doorverkopen of er zelf tegen gunstige voorwaarden kantoren of bedrijven te kunnen ontwikkelen. Formeel altijd binnen de grenzen van de wet, sommigen noemen het daarom ook wel slim ondernemerschap, maar feit is dat heel wat projectontwikkelaars op kosten van Henk en Ingrid miljoenen hebben opgestreken simpelweg door te speculeren met grond. Bij de ‘Westrandgronden’ liep het net even anders. Hoe Ory zijn best ook deed, hoeveel ‘vriendjes’ hij ook in stelling bracht binnen en buiten het stadhuis, hoe hij ook lobbyde bij de Kamer van koophandel en ondernemersvereniging, de Provincie houdt al jaren voet bij stuk: Het gaat hier om beschermd cultuurlandschap waar niet op gebouwd mag worden, zelfs geen fietspaden en wandelpaden mogen worden aangelegd. Neem je verlies nou eens, zou je tegen ondernemers als Ory willen zeggen. Jullie hebben in de loop der jaren zo vreselijk veel geld verdiend met grondspeculatie, wees nou ook eens een kerel als je iets verliest. Want hoe hoog of laag je ook springt, wie je verder ook voor je karretje weet te spannen, er komt geen verdere bebouwing in de Westrand, nu niet en nooit niet. Alle toekomstige plannen hiertoe zullen in rook opgaan. Die wel.

Bestuurders

2012-01-27T05:08:00.000-08:00

Joop van Ommen vroeg me deze week een column te schrijven voor de Zwolse Herbergkrant. Dit is'm geworden:

Tien jaar geleden verhuisde ik uit Zwolle naar Alkmaar. Daar leerde ik Atif Yar kennen, rijschoolhouder van beroep, maar in Alkmaar beter bekend als de rijdende ombudsman. Als je in de Kaasstad in de problemen zit let dan op of je het bordje ‘Rijschool Actief’ voorbij ziet komen. Zie ik dat bordje, moet ik altijd even terugdenken aan Joop van Ommen in Zwolle. Want Joop was voordat hij de WRZV hallen van de grond tilde óók zo’n rijdende ombudsman, zij het dat er geen grote ‘L’ bovenop zijn auto stond maar ‘TAXI’. Afgelopen maand heb ik Joop na tien jaar weer ontmoet. Joop is niets veranderd, de omgeving van zijn WRZV hallen des te meer. De containers achter de hal, waar honderden daklozen onderdak vonden zijn verdwenen, overbodig geworden door de prachtige Herberg die door hard werken van velen maar bovenal van Joop tot stand is gekomen. Ik werk inmiddels 25 jaar als adviseur, o.a. voor wethouders en andere bestuurders. Vaak wordt me gevraagd wat ik nou effectieve ‘bestuurders’ vind. ‘Dat is een heel andere type bestuurder dan waar jij aan denkt’, antwoord ik dan. En dan vertel ik over de rijdende ombudsmannen Atif en Joop, waarvan de ene tot op de dag van vandaag rondrijdt in zijn leswagen, en de andere niet alleen zijn taxi, maar ook de stad bleek te kunnen besturen.

Burgemeester

2012-01-12T01:24:00.000-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. dit keer over de burgemeester...

Daar stond het dan op oudejaarsdag. In dat wat we nog even de Alkmaarsche Courant mogen noemen voor het definitief een regioloket wordt van de Telegraaf: Een paginagroot interview met burgemeester –zeg maar Piet- Bruinooge. Mooi moment, want ja, er viel best wat terug te blikken op het oude jaar. Het aangekondigde vertrek van het MCA naar Heerhugowaard, wat voor CDA en VVD de gezochte aanleiding bleek voor een rumoerige wissel van een centrum-links naar een onversneden rechts college, sluiting van een groot aantal ramen op de Achterdam, de pijnlijk onzichtbare gemeente bij de dreigende uitzetting van Jossef, vergezeld door de aanhoudende, soms vilein geuite kritiek: Wat is de rol van de burgemeester bij dit al? Als ik koppenmaker bij de krant was had ik ‘Ik kan het allemaal ook niet helpen’ boven het interview gezet. Beetje ‘hullie hullie’ misschien, maar voor een belangrijk deel wel waar. Op zaken die de openbare orde betreffen na, heeft een burgemeester helemaal niets te vertellen. Hij wordt geacht een team bestuurders bij elkaar te houden, het college van B&W. Dat team mag hij niet zelf samenstellen en ook over het programma van dit team heeft hij niks te vertellen. En dan kan het dus voorkomen dat je, zoals in Alkmaar is gebeurd, de ene dag loyaal meedenkt met PvdA en Groen Links wethouders, en de volgende dag geacht wordt even loyaal mee te denken met een nieuwe ploeg bestuurders die het bloed van die linkse theedrinkers wel kunnen drinken. Niet zo gek dat Henk en Ingrid vervolgens denken dat de burgemeester schizofreen geworden is. En dan wordt de burgemeester als voorzitter van de gemeenteraad ook nog eens geacht de gehele raad, inclusief niet collegepartijen, in positie te brengen om het college waaraan hij zelf op straffe van ontslag loyaal dient te zijn, voldoende weerwerk te kunnen bieden. Al met al een onmogelijke positie. Het is van tweeën een. Of de burgemeester is door bovenaf benoemd en dus onafhankelijk. Hij zorgt er als een soort van toezichthouder voor dat college en gemeenteraad op een goede manier de spelregels naleven, maar verbindt zich op geen enkele wijze aan wat voor inhoudelijk programma dan ook. Of de burgemeester wordt door de inwoners van Alkmaar gekozen op basis van een programma, stelt daarna zelf een team van wethouders samen met wie hij dit programma gaat uitvoeren en is vervolgens door burgers en gemeenteraad hoogst persoonlijk aanspreekbaar op alles wat er gebeurt in de stad. Persoonlijk lijkt de tweede variant mij een zegen. Ik zou me morgen nog kandidaat stellen, hopelijk met een tegenkandidaat of tien. Dat de beste moge winnen. Maar tot de politici in Den Haag dit mogelijk maken verwacht ik dat de voorzitter van dit rechtse college ook mijn burgemeester is.

Ringers

2011-12-29T02:10:00.000-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over de met platgooien bedreigde Ringersfabriek.

Als het aan het Alkmaarse college van B&W ligt wordt de oude Ringersfabriek op Overstad gesloopt. Weg met die oude troep, ruim baan voor nog meer –goedkoop- winkelvertier. De Ringers chocoladefabriek. Ik heb laatst de tentoonstelling ‘Ringers’ in het Stedelijk Museum Alkmaar bekeken. De fabriek hoort net zo bij Alkmaar als de muziektent bij de Alkmaarderhout. ‘De fabriek aan de Noorderkade was jarenlang hét boegbeeld van de stad. Bij oostenwind hing de zoete geur van gebrande cacao in de straten. Ringers stond bekend om de fijnste chocolade, de heerlijkste kersenbonbons en de mooiste suikerwerken.’ Op de tentoonstelling hangen schitterende afbeeldingen van de Ringersfabriek zoals deze ooit is geweest. Monumentaal, trots, stoer aan de oever van het Noord-Hollands kanaal. En het mooie is, dat prachtige gebouw is nog helemaal in tact. Je zou het niet zeggen als je naar het oude Klerkx pand kijkt, maar als je de in een vlaag van verstandverbijstering gemonteerde foeilelijke plastic gevelplaten weer van het gebouw af stipt, komt de fabriek weer in haar volle glorie te voorschijn. Een kans, zou je zeggen. Dé kans zou je zeggen om Overstad –terug- te geven wat het nu zo verschrikkelijk ontbeert: karakter, uitstraling, kwaliteit. In andere steden weten ze wel wat ze aan moeten met zo’n buitenkansje. De oude Verkadefabriek in Zaandam, de oude Droste fabriek in Haarlem, de oude Van Nelle fabriek in Rotterdam, het zijn inmiddels culturele en economische trekkers van belang. Voor wie de afgelopen jaren de Onafhankelijke Partij Alkmaar (OPA) heeft gevolgd, de partij die het al weer even voor het zeggen heeft in de stad, komt deze beslissing als een koude douche. Want OPA en de Historische Vereniging, dat waren toch vier handen op één buik? Scheefgezakte muur? OPA’s Ben Bijl stelde voor deze te restaureren. Gracht in verleden dichtgegooid? Weer opengraven dat ding! Tak van boom gewaaid: Aanplakken, en wel snel. OPA leider Kloos heeft bij de komst van dit nieuwe college nog zo gezegd: ‘Dit college gaat Alkmaar weer teruggeven aan de Alkmaarders’. En dan blijkt dat amper een jaar later in platgegooide vorm te zijn. De politiek staat voor een keuze. Maken we definitief ruim baan voor het snelle geld op de korte termijn, op kiezen we voor kwaliteit en duurzaam economisch gewin op de lange termijn. Bekijkt u ondertussen de tentoonstelling ‘Ringers’, nog tot 4 maart te zien in het Stedelijk Museum.

Uitstapje

2011-12-21T01:41:00.000-08:00

Al jaren organiseer ik aan het einde van het jaar een uitstapje voor het voltallige personeel van mijn eenmanszaak. Veel werk vraagt dat organiseren overigens niet. Ik bel naar een mevrouw op Terschelling die de sleutel bewaard van een door god en alleman verlaten huisje ergens op de kruising tussen niks en nergens. 'Ik was van plan om volgende week te komen', zeg ik haar. 'Da's mooi', zegt de mevrouw dan terug. 'Ik zal zorgen dat de deur open is en de kachel brand', waarna de verbinding verbroken wordt. Verwart u mijn uitstapje niet met vakantie. Er gaan boeken mee, schriftjes, een laptop natuurlijk, en aan de muur hangt vanaf dag een lijstje met zaken die deze week afmoeten. Zodra ik de voorraadkast en vriezer van proviand heb voorzien voltrekken de dagen zich langs een vast ritme. Lezen, slapen, schrijven, lopen, schrijven, lezen, slapen. En dan weer schrijven. De wereld van alledag, met ruziënde mensen, verleidelijke dromen, onacceptabele situaties, lastige akkefietjes, de wereld kortom waarin ik mijn brood verdien, lijkt deze dagen niet te bestaan. Mens wat kun je meters maken als je niks hoeft te overleggen en niemand je aan de kop zeurt. Na een dag of drie neem ik een besluit: Wat een eiland, ik blijf hier, meldt me aan als burgemeester! Op dag vier blijkt de melk op en ja, de mail checken is toch ook wel handig. Dus fiets ik naar 'West', alwaar een supermarkt en de VVV welke beschikt over internet. Natuurlijk kijk ik ook even -ik ben er nu toch- bij de boekhandel. Tussen de boeken neuzend -onnavolgbare collectie- luister ik naar een opgewonden conversatie tussen twee winkeliers: 'Wat zijn het toch ook een lapzwansen, de winkeliers hier op West. Te beroerd om ergens iets van te maken, neem nou de kerstmarkt...' 'In Midsland doen ze dat soort dingen een stuk beter...'Wat zeg je me nou, hebben ze daar zomaar ons idee gejat? Het moet P##&! niet gekker worden. En wat doet de gemee...?' Ik stap de fiets op richting 'huis'. Terschellingse winkeliers of Alkmaarse winkeliers, winkeliers blijven winkeliers. Omdat de regen met bakken uit de hemel valt -ik weet mijn personeelsuitjes goed te plannen- besluit ik tot een kop koffie in Formerum. Mijn oog valt op een briefje op de deur. 'Morgen is de keuken vanaf 19.30 uur gesloten in verband met de interland Formerum/Hoorn'. Aan de bar opgewonden verhalen over de derby van het jaar. Alsof het voetbalteam van mijn zoon tegen Heerhugowaard moet spelen. Terschelling is net Alkmaar maar dan honderd keer kleiner, bedenk ik als ik in mijn huisje de melk en mijn burgemeestersambities in de ijskast zet. Eilanden zijn echt geweldig, maar toch vooral voor een lezende, slapende, lopende, schrijvende lone wolf.

Avondje uit

2011-12-08T04:55:00.000-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Deze keer over een fietstochtje naar Heerhugowaard.

Vorige week was ik voor de eerste keer in het nieuwe Heerhugowaardse Theater Cool. We hadden zin in theater, in de Alkmaarse Vest bleven die avond de lichten uit, dus vooruit, de fiets op, de polder in richting de buren. Bij de deur van het theater werden we welkom geheten door een meneer in een chique rood uniform met strepen. Hij zag er uit als een van de wachters bij Buckingham Palace, maar dan zonder Palace. Het oogde al met al verzorgt maar ook een beetje koddig. Alsof heel het gebrek aan traditie en historie van deze nieuwe stad gecompenseerd moest worden met dat rode jasje. Enfin, het theater is mooi, de voorstelling was leuk, gratis consumptie na afloop, mij hoor je verder niet klagen. Alkmaar en Heerhugowaard, bedacht ik op de fiets terug naar huis, ze doen me een beetje denken aan een ouderpaar met een opgroeiende zoon. Ze kunnen en willen niet zonder elkaar, maar ergeren zich ondertussen dood. ‘De ouder’ Alkmaar windt zich vreselijk op over het onbesuisde ego gedrag van ‘zoon’ Heerhugowaard , gedrag dat opgroeiende pubers zo eigen is. ‘I want it all, I want it now’. ‘Denk nou even goed na jongen, hier krijg je later spijt van. Waarom kunnen we nu nooit eens iets normaal overleggen…’ Je hoort het je moeder zeggen. En weet ook nog wat je terug schreeuwde: ‘Dat oeverloze geouwehoer van jullie, als jullie iets willen worden er eerst tien jaar plannen ge maakt. Maar als je iets echt wil dan moet je er voor gaan, niet morgen, maar vandaag! En als daar in de toekomst problemen van komen dan zie je dat dan wel weer ’. Wie heeft er gelijk? Zoals zo vaak ligt de waarheid natuurlijk in het midden. Want ja, pa en ma hadden achteraf gezien natuurlijk best een beetje gelijk; als je slim ben denk je na over je toekomst, doe je geen onverantwoorde uitgaven, investeer je in vrienden, bedenk je dat het niet alleen gaat om hebben, maar ook over de vraag wie je wil zijn. Een kitsch rood uniformjasje voor een modern polderpaleis? Maar aan de andere kant… Soms zou je willen dat je wijze bedaarde vader weer iets van die opgroeiende puber zou hebben die de hele wereld aankon. Die nieuwsgierig was naar het nieuwe, in het diepe durfde te springen, risico durfde nemen. Want laten we eerlijk zijn, in Heerhugowaard hebben ze een nieuw theater, terwijl we in Alkmaar alleen nog maar over dat soort dingen kunnen praten. Tja, daar staan ze dan, vader, moeder, opgroeiende zoon. Het is niet altijd makkelijk. Maar als de ergste groeistuipen voorbij zijn komt het bijna altijd weer goed. Laten we ons daar maar aan vasthouden.

Krant

2011-11-28T00:12:00.000-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Deze week over de Alkmaarsche Courant en Jossef.

Jarenlang had ik een vast ochtendritueel. Slaperig liep ik naar beneden, pakte het Noordhollands Dagblad van de mat, scande op de wc in drie minuten de twee ‘Alkmaarsche’ pagina’s, trok door, zette koffie, pakte dan de Volkskrant en zette mij daadwerkelijk aan het lezen. Nu durf ik te beweren dat ik bovenmatig geïnteresseerd ben in Alkmaar. En dat ik van kranten hou. Maar ondanks dat heb ik deze zomer het Noordhollands Dagblad toch opgezegd. Ik had het een beetje gehad met de dames en heren van de Voordam. Ik wil dat een lokale krant mij adequaat informeert, feiten controleert, en liefst ook nog een beetje inspireert. Met het verstrekken van informatie zat het nog wel goed, hoewel de lezer die de nuance zoekt zich inderdaad beter kan abonneren op die andere krant. Maar als het ging om het controleren van feiten waren de prestaties in mijn ogen onder de maat. Iedereen die een boude uitspraak over iets of iemand de lucht in wilde slingeren kreeg alle ruimte, ongehinderd door wat voor check dan ook. De chocoladeletters werden er gratis bijgeleverd. Als het zo uitkwam vond er wederhoor plaats maar doorgaans niet, was ook mijn eigen ervaring. En inspireren deed de krant mij ook niet echt. Al met al, drie minuten ‘leesplezier’ per dag afgezet tegen 350 euro per jaar, ik vond het mooi geweest. Maar ik neem al bovenstaand gezeur graag terug sinds de redactie zo strijdbaar in actie is gekomen voor Jossef. Ik schreef eerder al een column over Jossef op deze site. Want net als de redactieleden van de Alkmaarsche Courant ergerde ook ik me dood aan het feit dat –delen van- de lokale politiek zo lauw reageerde op het naar de knoppen helpen van deze kwetsbare Alkmaarse jongen. En ook ik was eerder deze week eerlijk gezegd teleurgesteld toen ik de reactie van burgemeester Piet Bruinooge hoorde nadat het doek definitief voor Jossef gevallen leek. ‘Ik kan op dit moment niets meer voor Jossef doen’. Neem een voorbeeld aan CDA burgemeester Rombouts van Den Bosch, dacht ik, die pal staat voor die kinderen in zijn stad welke zich in een vergelijkbare situatie als Jossef bevinden en het lef heeft via de camera van Nieuwsuur zijn partijgenoot Leers aan te spreken op dit onmenselijk en christelijke partij onwaardige beleid. Nu kan ik van een afstand niet beoordelen waar de burgemeester in de tussentijd achter de schermen mee bezig is geweest. Soms is omwille van het resultaat stille diplomatie te verkiezen boven de luide trom. Altijd oppassen dus met publiekelijk een oordeel over iemands inzet uit te spreken zolang je niet zeker weet dat je alle feiten kent. Maar dat de brief en actie van de Alkmaarsche Courant de zaak positief in een stroomversnelling heeft gebracht is inmiddels wel duidelijk. Soms helpen chocoladeletters. Misschien moet ik toch maar weer een abonnement nemen.

Raadsenquette

2011-11-15T13:17:00.000-08:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over Provadja.

Ben je gestopt als vrijwilliger van Provajda? vroeg ik naar de bekende weg, want wijzend naar een groot hart met ‘Bedankt, Provadja’ aan de binnenkant van de deur. Ja, dat was ze. ‘Drieëntwintig jaar heb als vrijwilliger loyaal meegedraaid in ons Alkmaarse filmhuis en vestzaktheater. En zeker vijftien van die drieëntwintig jaar zijn we bezig om aan een beetje fatsoenlijke huisvesting te komen. Telkens werden we gevraagd ons in te spannen voor weer een nieuw plan, en er in de tussenliggende tijd in de oude troep toch nog maar even de schouders onder te zetten, maar nu het laatste plan weer is afgeketst heb ik er genoeg van.’ Terwijl we praten over de laatste ontwikkelingen, geen YXIE, ook geen alternatief plan op het Doelenveld maar nu mogelijk opeens weer iets in combinatie met een megabioscoop op Overstad, moet ik denken aan de wijze woorden die ik een paar jaar geleden voorgehouden kreeg door oud wethouder Henk Eggermond: ‘Bedenk met al je plannen wel jongen, dat het al maar blijven streven naar het beste de grootste vijand is van het goede’. Anders gezegd: zorg er voor dat je niet eindeloos bezig blijft met het maken van nog mooiere plannen, want dan bereik je uiteindelijk niks. Als de politiek in Alkmaar nou eens iets van zich zelf zou willen leren, dan zou ze het hele besluitvormingstraject rond Provadja van de afgelopen 15 jaar onderwerp moeten laten zijn van een raadsenquête. Want er is rond dit onderwerp iets unieks aan de hand. Doorgaans gaan projecten slepen of vertragen omdat er politieke verdeeldheid is of onvoldoende geld. Zo niet bij Provadja: bijna alle politieke partijen in Alkmaar beweren al diverse raadsperioden achter elkaar dat men Provadja een warm hart toedraagt, dat Provadja dringend toe is aan nieuwe huisvesting, en dat men daar ook geld voor over heeft. Zelfs toen de weerstand in de raad tegen YXIE op z’n hoogst was, werd keer op keer door de tegenstanders van dit project bezworen dat dit niet betekende dat men Provadja in de kou wilde laten staan. Aan de belangrijkste voorwaarde om daadwerkelijk iets nieuws voor Provadja te realiseren, politiek draagvlak, wordt dus al jaren voldaan. Centrale vraag in de te organiseren raadsenquête zou daarom moeten zijn: Hoe is het in godsnaam mogelijk dat de politiek er al vijftien jaar niet in slaagt haar eigen unanieme wens –een nieuwe toekomst voor Provadja- om te zetten in een daadwerkelijk besluit? ‘Hou niet krampachtig vast aan je eigen gelijk. Soms is het niet zo belangrijk wat er precies gebeurt, maar dat er iets gebeurt’, mompelde Henk ook nog. Ik denk dat de overgebleven vrijwilligers van Provadja het met hem eens zijn.

Als ik Hans was...

2011-11-07T05:28:00.000-08:00

Vandaag werd bekend dat er drie kandidaten zijn voor het PvdA voorzitterschap. Hoewel een naam nog onbekend is, ben ik blij met de kandidatuur van Hans Spekman. Eigenlijk om niet meer dan dat je voelt dat de PvdA bij hem in goede handen is. Hij noemde de afgelopen dagen al een paar van zijn programmapunten. Het Partijbureau van de gracht naar de wijk, voorverkiezingen 'a la France', waarbij iedereen met een links hart mee kan stemmen als het gaat om de vraag wie de linkse premiers kandidaat moet worden. Ben ik het allemaal hartstikke mee eens, zeker als we ook per regio ons eigen regio kamerlid gaan kiezen. Maar als ik Hans was noteerde ik nog drie punten op mijn blaadje:

Binnen een jaar een offensief ‘linksom uit de crisis’ programma. Alsjeblieft, bespaar de PvdA de eeuwige ‘herbron’ of ‘waartoe waarheen?’ discussies waar links zo goed in is. Als de idealen van de PvdA na honderd jaar nog niet bekend zijn kunnen we de tent beter sluiten. Waar het wel over moet gaan is de vraag hoe we deze idealen anno 2011 het beste kunnen realiseren. In een sterk veranderende omgeving waarin steeds meer veronderstelde zekerheden in rap tempo verdwijnen is het zaak dat de PvdA binnen een jaar een helder, zo breed mogelijk in de samenleving gedragen programma ontwikkelt m.b.t. het veilig stellen van de sociaal democratische kernthema’s onderwijs, arbeid en volkshuisvesting. (Een goede opleiding, een baan en een fatsoenlijk dak boven je hoofd, daar begint het toch allemaal mee). Het thema zeggenschap (hoe zorgen we er voor dat gewone mensen en in hun verlengde de politiek weer greep krijgen op hun eigen leefomgeving) is een belangrijk vierde thema. Het is aan de nieuwe voorzitter dit debat aan te zwengelen, focus aan te brengen binnen dit debat en de uitkomsten om te zetten in een concrete actielijst op Europees, nationaal en lokaal niveau.

Progressieve samenwerking. Progressieve partijen zijn er al heel lang erg goed in om de onderlinge verschillen zo scherp mogelijk neer te zetten. Liever versplinterd zwelgen in het eigen gelijk dan samen een deuk in een pakje boter slaan. Daar houden we nu eens mee op. Niet door te gaan onderhandelen over programmapunten en komma’s, dat is maar papier, maar allereerst door de onnodige belemmeringen die we onszelf hebben opgelegd weg te nemen. In huize Leerink zijn we al jarenlang naar volle tevredenheid lid van zowel de VARA als de VPRO, dus laten we om te beginnen het lid zijn van twee, van mij part drie linkse partijen niet alleen toestaan, maar zelfs actief stimuleren, ook voor leden in een vertegenwoordigende functie. Stap twee is dan op lokaal niveau bij voldoende overeenkomsten gezamenlijk deel te nemen aan de eerst volgende gemeenteraadsverkiezingen. Als alle linkse mensen die met hun poten in de modder het eigenlijke werk staan te doen morgen beginnen met samen optrekken, dan volgen de partij-ideologen en schriftgeleerden in 2056 vast ook wel een keer. Andersom kunnen we het vergeten.

Een einde aan de machteloze politiek. Was de strijd om ‘de eerlijke deling van macht’ vroeger vooral de strijd om toegang tot het politieke systeem, tegenwoordig is deze toegang redelijk geregeld, maar blijkt het politieke systeem vaak volstrekt machteloos als het gaat om in te grijpen als dat nodig is. Dit ondermijnt het gezag en vertrouwen in de politiek. Als de PvdA daadwerkelijk zeggenschap terug naar de burgers wil brengen zal ze de strijd aan moeten met de instituties. Van woningbouwcoöperaties tot zorgverzekeraars en schoolbesturen. Veel van deze instituties worden bestuurd door PvdA-leden. Van deze leden mogen we meer vragen dan zich aan de Balkenende norm te houden. De vraag hoe burgers weer meer zeggenschap te geven over dat wat 25 jaar geleden nog gewoon van hen was (woningbouwvereniging, nutspaarbank, groene kruis, etc), is cruciaal.

De PvdA staat er in de peilingen op dit moment niet best voor. Maar wie een stap naar achteren doet ziet dat de links/rechts blokken nog bijna even groot zijn als na de laatste Tweede Kamerverkiezingen. De vraag of ons land links- of rechtsom wordt geregeerd blijft een kwestie van een of twee zeteltjes die op het goede moment de juiste kant op moeten vallen. Met vereende krachten moeten we daar toch iets aan kunnen doen?

Jossef

2011-11-02T09:55:00.000-07:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Deze week over Jossef.

In Den Haag ging het de afgelopen week maar om één jongen: Mauro. ‘Politici moeten zich niet bemoeien met individuele gevallen’, was een veelgehoord commentaar uit partijen als de VVD en het CDA. ‘Politici stellen wetten vast, het is aan de rechter om te bezien of die wetten ook correct worden toegepast‘. Met zo’n enge taakopvatting doen politici zichzelf wel erg tekort. Kamerleden, maar ook onze Alkmaarse raadsleden hebben niet alleen de taak wetten of verordeningen vast te stellen, ze hebben ook de taak te controleren of deze op een verantwoorde wijze worden uitgevoerd. Dit naast hun misschien wel belangrijkste taak: het zijn van volksvertegenwoordiger. Als 80% van de mensen het niet eens is met de manier waarop een vastgestelde wet in dit geval uitpakt voor een jonge, al acht jaar in Nederland wonende asielzoeker, kun je dat als volksvertegenwoordiger niet zomaar negeren. Dat geldt voor volksvertegenwoordigers in Den Haag, maar ook voor volksvertegenwoordigers in Alkmaar, waar we onze eigen Mauro hebben: de negenjarige Jossef. Jossef is leerling van basisschool De Driemaster in Alkmaar, en al langer dan 8 jaar in asielzoekerscentra in Nederland. Zijn moeder en hij hebben een paspoort van een verschillend land (respectievelijk Somalië en Soedan). Daarom is uitzetting ook na het aflopen van hun procedures erg lastig. Jossef is een Nederlands kind geworden, een Alkmaarder, die in onze stad zijn vriendjes heeft, lid is van de voetbalvereniging en naar school gaat. Nu dreigt zeer binnenkort overplaatsing van Jossef van het Alkmaarse AZC naar de gezinslocatie in Katwijk, dat bekend staat om zijn 'sobere' leefomstandigheden. Hier verblijven (bijna) uitgeprocedeerde asielzoekersgezinnen. Zij hebben geen recht meer op verblijf in Nederland, maar het is de Nederlandse overheid ook niet gelukt ze terug te sturen naar hun land van herkomst. Sinds januari 2011 mogen minderjarige kinderen niet op straat gezet worden en daarom biedt de COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers) nu deze sobere vorm van opvang aan asielzoekersgezinnen. Het laat zich niet moeilijk raden wat een dergelijke overplaatsing voor Jossef zou betekenen. Verschillende partijen in de Alkmaarse gemeenteraad hebben het voor Jossef opgenomen en ook burgemeester Piet Bruinooge doet wat hij kan om Jossef in Alkmaar te houden. Dit in schril contrast tot bijvoorbeeld de lokale VVD die de handen van Jossef aftrekt: ‘Daar gaan wij niet over’. Gun jij Jossef ook een veilige jeugd in Alkmaar, onderteken dan de petitie ondertekenen om Jossef te helpen om in Alkmaar te blijven: http://redyossef.petities.nl/

Overstad aan Zee

2011-10-24T02:12:00.000-07:00

Met enige regelmaat schrijf ik een collumn voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over Overstad aan Zee.

Tien jaar gelden kocht ik een woonark aan de Hoornsevaart, waarmee ik mij vestigde op Overstad. De vertrekkende bewoners zagen op tegen alles wat het gebied te wachten stond:: ‘Spoedig zal heel Overstad op de schop gaan, en aangezien het grote geld regeert zal dit stukje stad er niet leuker op worden.’ Waarna een buurman me bijpraatte over dat wat we voor het gemak maar even de bewonersparticipatie zullen noemen. ‘Eens in de zoveel tijd komt een nieuwe projectwethouder Overstad, ondersteund door een fris, duur advies bureau met ons praten over grootse plannen voor dit gebied. Daar reageren we dan op. Soms vragen ze ons om mee praten in werkgroepen, mee de schetsen in werkateliers, of mee te denken in bewonersgroepen. Dat doen we dan en horen daar vervolgens niks meer van. Tot een volgende wethouder zich na een jaar of vier meldt met weer een heel ander plan.’ Omdat de ondernemers van Overstad beduidend beter en frequenter op de hoogte worden gehouden dan de bewoners, schuif ik als verse Overstad-bewoner enige tijd later aan bij een voorlichtingsmiddag voor ondernemers. Hier onthult een door de gemeente ingehuurde hotemetoot van het ministerie van binnenlandse zaken de zoveelste nieuwe kaart voor het gebied. Wanneer hij in zijn toelichting bij mijn straat is aangekomen zegt hij: ‘Tja, daar liggen nu nog allemaal woonboten van hippies en zwervers, maar die zullen natuurlijk ter zijner tijd verwijderd worden om de gewenste kwaliteitsimpuls verder inhoud te kunnen geven.’ De BiZa bobo gaat, landschapsarchitect Adriaan Geuze komt. Met natuurlijk een nieuw, fris plan. Onze kade zal een geheel ander aanzien krijgen, de boten mogen dit keer blijven liggen, maar de illegale tuintjes en schuttingen zullen plaatsmaken voor een strakke stenen kade. Op de plek waar nu nog bedrijfshallen staan komen grondgebonden woningen, misschien zelfs wel een school. Dat de tuintjes niet illegaal zijn maar al 30 jaar netjes door de bewoners van de gemeente worden gehuurd blijkt een nieuw feit, dat zal worden meegenomen door de verschillende bureaus die een nadere oriëntatie zullen maken op de gewenste sociale en fysieke infrastructuur van Nieuw Overstad. Dan, na vijftien jaar discussie keurt de gemeenteraad in 2008 eindelijk het masterplan Nieuw Overstad goed. Er wordt een werkmaatschappij opgericht, een kantoor ingericht, dit alles met het vertrouwde resultaat: alles blijft gewoon bij het oude. Nou ja, bijna alles. Daar waar volgens het vastgestelde masterplan nieuwe grondgebonden woningen hadden moeten verschijnen, worden oude bedrijfshallen gesloopt en vervangen door nieuwe, zo mogelijk nog lelijkere bedrijfshallen, en daar waar volgens de plannen een woonerfachtige omgeving had moeten verschijnen wordt een fors aantal extra parkeerplekken aangelegd. Omdat de vorige bewoners –netjes met vergunning- een schutting hebben neergezet tussen mijn prettige woondomein aan het water en de rest van Overstad heb ik al deze ontwikkelingen de afgelopen jaren met milde belangstelling gevolgd. Maar laatst was er zowaar weer een door de gemeente georganiseerde bijeenkomst voor bootbewoners. Belangrijkste agendapunt: er zijn klachten binnengekomen van ondernemers over de door bootbewoners neergezette schuttingen. Inderdaad, heel vervelend natuurlijk dat je bij het inparkeren van je nieuwe BMW op je gratis door de overheid beschikbaar gestelde parkeerplek het zicht op het water wordt ontnomen door dat gepeupel in die bootjes. Ook werden de bewoners geïnformeerd over het nieuwste ideetje van huidig projectwethouder Victor Kloos: Er moet net als in andere grote steden aan de waterkant een echt stadsstrand worden ontwikkeld, Overstad aan Zee. Misschien inderdaad wel het beste wat je met de afgelopen 15 jaar van kostbare, zinloze plannenmakerij voor Overstad kunt doen: Zand er over!

Bello

2011-09-08T05:25:00.000-07:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Natuurlijk ook hier te lezen. Dit keer gaan we 'back to the future...

De zon schijnt, wat gaan we doen? We gaan naar het strand! Dat is zo mooi aan Alkmaar. Driekwartier met de trein en je staat op de Amsterdamse Dam. Tien minuten in de auto en je loopt op het strand. Dat wil zeggen, als niet op het zelfde moment 7000 andere autobezitters op dat zelfde idee gekomen zijn. Vroeger kwam dat niet voor Toen was de auto nog iets voor mensen met geld. Maar sinds Joop den Uyl de auto tot het paard van de arbeidersklasse heeft gemaakt rijden we bij mooi weer gezellig met z’n allen vanaf de Batavier de strandfile in richting Bergen aan Zee. Valt daar nu niets op te verzinnen? Nou en of! Sterker, er is al eens iets op verzonnen. Tot 1955 reed er het hele jaar door een stoomtreintje van Alkmaar via station Bergen Binnen naar Bergen aan Zee. De Bello. Oudere mensen uit Alkmaar en Bergen kunnen mooie verhalen vertellen over de tijd dat een dagje strand begon met een feestelijk ritje in de Bello trein. En wie vandaag ‘Bello Alkmaar/ Bergen aan Zee’ intikt op Google of Utube vindt daar nog steeds schitterende beelden van een romantisch treintje dat fileloos haar spoor trekt door het prachtig Noord-Hollands duinlandschap. ‘Jammer dat zo’n treintje tegenwoordig niet meer kan’, hoor je iemand tijdens een van de filmpjes verzuchten. Maar hoezo zou zo’n treintje tegenwoordig niet meer kunnen? Betekent vooruitgang dat we in 2011 minder kunnen dan in 1925? Wat een toeristenstroom zou op gang worden gebracht als morgen vanaf Amsterdam weer een stoomtreinkaartje Alkmaar/Bergen aan Zee kan worden gekocht. Zandvoort, dat zich in haar natte dromen ook wel Amsterdam-Beach noemt- kan haar (strand)tent wel sluiten! Kom op dus, ondernemers uit Alkmaar, waar wachten jullie op? Maak in plaats van dat eeuwige gesomber over het slechte weer, het eenrichtingsverkeer op de Kanaalkade en de parkeertarieven met vereende krachten een ondernemingsplan voor de Amsterdam-Alkmaar aan Zee express! Voor je het weet rijden we samen in de goede oude Bello back to the future . Staat Alkmaar weer lekker op de rails.

Oliedom

2011-06-22T00:13:00.000-07:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit maal over de bezuiningen op cultuur.

Als het om cultuur gaat lijken voor het huidige kabinet maar ook voor het huidige Alkmaarse college argumenten niet te tellen. In de Atlas van Nederlandse gemeenten worden jaarlijks de belangrijkste gemeenten van ons land naast elkaar gelegd en vergeleken. Uit de editie 2011 blijkt dat Alkmaar o.a. als het gaat om haar economische ontwikkeling achterblijft bij andere gemeenten. Belangrijkste oorzaak: Alkmaar komt te kort op het gebied van cultuur. En wat doet ons college? Dat blaast de verbouwing van de Vest af, bekijkt of het mogelijk is YXIE alsnog stop te zetten waarmee filmtheater Provadja de nek om wordt gedraaid en heeft bovendien vast aangekondigd fors het mes te willen zetten in de cultuursubsidies. Het zal vanaf volgende jaar stil worden in op het Canadaplein en op plekken als Cultuurpark de Hout. ‘Geld voor cultuur is er niet meer, maar ik houd van Olifantenpaadjes’, sprak de nieuwe wethouder van cultuur tijdens de opening van een tentoonstelling in 072. Met andere woorden: Binnen de cultuur zijn er altijd wel mensen die ook zonder geld hun eigen pad weten te banen. Waarmee we weer terug zijn in de regententijd van de jaren vijftig waarin kunst en cultuur was weggelegd voor mensen met veel geld of artistiekelingen zonder verdere maatschappelijke verplichtingen. Er wordt door dit Alkmaarse college een streep gezet door een ontwikkeling van twintig jaar waarin kunst en cultuur, van oudsher alleen voor de elite, binnen het bereik is gekomen van iedereen. Cultuureducatie wordt weer gewoon een peperdure vioolles voor de doktersvrouw uit Bergen, en in Overdie zoeken ze het lekker zelf maar uit. En o ja, of Bromsnor misschien ook even tegen de straatmuzikanten uit Oost Europa wil zeggen dat ze moeten opsodemieteren, want de heer Heerema van de VVD is er laatst in zijn goede goed bijna over eentje gestruikeld. Er had wel een vlek op zijn pak kunnen komen... Je zou er bijna om lachen als het niet zo treurig en dom was. Cultuur brengt mensen niet alleen een beetje dichter bij elkaar, er is ook een steeds grotere groep mensen die een ander soort vermaak wil dan alleen een extra koopzondag. En die mensen gaan wonen in een stad die ze dat biedt. En bedrijven vestigen zich op hun beurt weer in de steden waar deze mensen wonen. Precies dat staat allemaal helder en overzichtelijk beschreven in de Atlas van Nederlandse gemeenten. Je moet het alleen wel willen lezen.

Week 11: 2188 Kinderen

2011-05-25T13:02:00.000-07:00

Grote schoonmaak. Weg uit de Alkmaarse politiek is een goede reden om de computer eens op te schonen. Schriftelijke vragen, brieven, notities, notulen. In de prullenbak er mee. Wat opvalt is de vluchtigheid van alles. Wat blijft er over van vijf jaar rondrennen in de lokale politiek als je het ontdoet van de waan van de dag? Ik blijf hangen bij het document met de titel ‘2.188’. Toen mij een paar jaar geleden werd gevraagd waarom ik iets wilde doen in de Alkmaarse politiek was mijn antwoord: ‘Het gaat heel erg goed in Alkmaar. Maar er leeft ook in Alkmaar een grote groep kinderen onder de armoedegrens. Dat is voor mij onbestaanbaar. Ik wil weten hoe deze kinderen heten, waar ze wonen, en waar ze naar school gaan, zodat we ze stuk voor stuk uit deze situatie kunnen halen’. Een schoolmeester belde me naar aanleiding van deze uitspraak op. ‘De kinderen waar jij het over hebt zitten bij mij in de klas’. Zo maak ik kennis met Joscha, bezoek haar huis, een vierkamerflat. Hier woont ze samen met haar ouders, vier broertjes en een oudere zus. Spelende kinderen, schetterende televisie midden in de kamer, een kakofonie aan geluid. Op de kleine slaapkamer die ze deelt met haar zus past precies een stapelbed en een kast. ‘Joscha kan heel goed leren, zegt haar meester, maar wie gaat haar stimuleren door te leren als ik dat niet meer doe, en waar moet ze haar huiswerk maken?’ Direct nadat ik na de verkiezingen wethouder van o.a. jeugd werd heb ik in kaart laten brengen om welke groep kinderen het in Alkmaar precies gaat. Van de 18.611 kinderen in de stad leven er 2.188 rond de armoedegrens. Het is redelijk eenvoudig tot op straatniveau te achterhalen waar deze kinderen zich precies bevinden. Bijvoorbeeld door armoede signalering en bestrijding als aandachtsgebied een plek te geven binnen het Centrum voor Jeugd en Gezin, dat alle kinderen gedurende meerdere jaren diverse keren ziet langskomen. In een stad als Lelystad gebeurt dit al met zichtbaar resultaat. Wanneer je precies weet om welke kinderen het gaat kunnen deze heel gericht worden ondersteund. Thuis, maar bijvoorbeeld ook op school. Armoede is tot op de dag van vandaag vaak erfelijk. Als je dus weet dat op bepaalde scholen een onevenredig groot aantal kinderen zit dat in een armoedesituatie opgroeit, loont het om hier te investeren in extra aandacht en ondersteuning zodat deze kinderen de stap voorwaarts wel gaan maken die er voor hun ouders soms helaas niet meer inzit. Het actiepunt ‘kinderen in armoede’ komt in het programma van de nieuwe coalitie helaas niet meer voor. De extra gelden die o.a. voor dit doel waren uitgetrokken zijn inmiddels geschrapt. Geen prioriteit. Als er nu iets is waar ik van baal is het dit. Want van veel waar de Alkmaarse politiek zich druk over maakt haal je bij het verstrijken van de tijd je schouders op. Eerder dan je als actief deelnemer soms denkt. Maar voor wie Joscha heeft leren kennen is 2.188 een gekmakend getal.

week 10, Kindercarrousel

2011-05-18T10:16:00.000-07:00

Op deze plek iedere week een column. Deze week over lange tenen, tijdelijkheidjes en een kindercarrousel.

Wanneer je mijn politieke jaren in Zwolle en Alkmaar bij elkaar optelt ben ik ruim zeven jaar fractievoorzitter geweest. In Zwolle telde de fractie acht mensen, na de verkiezingen negen. In Alkmaar waren het er elf. Een fractievoorzitter is naast manager van een kruiwagen met kikkers als je niet uitkijkt al snel het draaipunt van problemen en frustraties. Collegeleden die zich beklagen over te kritische of niet functionerende fractieleden, fractieleden die zich beklagen over een star college, het afdelingsbestuur dat per definitie en niet eens onterecht klaagt over te weinig ‘smoel’. Er staat binnen een politieke partij en zeker binnen de PvdA altijd wel iemand op andermans tenen en het wordt gezien als de taak van de fractievoorzitter om er voor te zorgen dat die tenen bevrijd worden voordat er publiekelijk al te hard ‘au’ geroepen wordt. Als fractievoorzitter in Zwolle was de klus nog redelijk te behappen. Maar ook de politieke wereld draait sneller en sneller. Je zou het bijna vergeten, maar halverwege de jaren negentig was er nog nauwelijks email. In 1998 was ik een van de eersten met een mobile telefoon. Als op vrijdag de post was geweest, lag het politieke bedrijf tot zondagavond - de traditionele bel avond- stil. Het emailverkeer en de mobile telefoon gaat vandaag de dag daarentegen altijd door. En dan hebben we het nog niet over social media als Hyves, Twitter en Facebook. De politieke machine draait volcontinu en je kunt het je als fractievoorzitter nauwelijks permitteren daar niet aan mee te doen. Al dat bellen, mailen, redderen, leidt als het goed is tot het voorkomen en wegpoetsen van fouten. Niet onbelangrijk. Om met CDA spin-doctor Jack de Vries te spreken: ‘Wanneer je de nul weet te houden zit de helft van de wedstrijd al in de pocket’. Maar het gevaar ligt op de loer. Eberhard van der Laan zei ooit bij zijn afscheid als fractievoorzitter van de PvdA Amsterdam: "Als je je te lang zo druk met politiek bezighoudt, verschraal je als een gek. Niet meer naar een museum. Veel te kort slapen… Ik wil niet klagen, maar dat is slechts zekere tijd vol te houden." Geert Mak in de Volkskrant: 'De Haagse politiek, de Amsterdamse grachtengordel: het zijn draaikolken. Daarin kun je je hele leven doorbrengen met niks, met veel schuim, tijdelijkheidjes en modetjes. In de illusie dat je vreselijk belangrijke dingen beleeft, terwijl je eigenlijk geen barst meemaakt’ En in zijn boek De engel van Amsterdam: ‘Steeds vaker maken politieke debatten de indruk van een kindercarrousel op de kermis: een draaimolen vol met kinderen in brandweerautootjes, die dapper draaiend aan hun loze stuurtjes in de ronde wentelen.’ Wijze woorden voor zich zelf voorbijlopende partijtijgers. Een politicus verwordt tot een armzalige figuur als hij niet verder komt dan het managen van de waan van de dag. Er moet tijd zijn om te leren, verhalen te horen. Om simpelweg voor het raam te staan en na te denken.

Een plek om te verdwijnen

2011-05-11T01:02:00.000-07:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaarcentraal.nl. Natuurlijk verschijnt die column ook hier. Vandaag over kunstenaars, broedplaatsen en de papieren wereld.

Eindelijk is de nieuwbouw tegenover het stadskantoor dan toch klaar. Luxe appartementen zijn het geworden. Mooi pand. Vergeten is krakersbolwerk ‘De Raad’ dat op deze plek jarenlang de uitvalsbasis was voor jonge mensen die iets wilden in de stad. Iets anders wilden. Vroeg of laat duikt in iedere stad de discussies over ‘culturele broedplaatsen’ weer op. De Raad verdween, Hal 25 en project 072 dienden zich aan, en altijd loopt de discussie over culturele broedplaatsen langs een vast patroon. Ik maakte het voor het eerst mee in Zwolle, waar ik met de gemeenteraad aldaar op bezoek was bij bewoners van ‘De oude ambachtschool’. Deze karaktervolle oude school, met daarin 40 werkplekken voor kunstenaars en kleine ambachtelijke bedrijfjes, was eigendom van een projectontwikkelaar die zijn plannen voor een duur appartementencomplex verstoord zag worden door de geluidshinderwet. Het spoor van Zwolle naar Groningen dat zich in een flauwe bocht om het pand heen krult bleek een niet te nemen hindernis. Na jarenlange leegstand namen kunstenaars bezit van de school, en knapten deze tot groot genoegen van de omliggende buurtbewoners met eigen geld en handen op. Maar de projectontwikkelaar had natuurlijk andere plannen. Geen appartementen in het complex, dan maar luxe kantoren, want aan kunstenaars valt voor heren met geld geen derde auto te verdienen. En daarom waren wij, de politici gekomen. Vol goede bedoelingen. De afgelopen weken hadden we met de buurtbewoners gesproken. De stukken er nog eens bij gepakt. Na veel wikken en wegen hadden we ‘de functie van het initiatief benoemd’ en deze functie vervolgens in een commissievergadering als ‘waardevol’ erkent. De hele discussie werd vervolgens netjes door het ambtelijk apparaat opgetekend in een nota, want er moest natuurlijk wel worden ‘ingekaderd’: De oude onveilige troep zou worden vervangen door een nieuw gebouw, met een echt bestuur, centrale verwarming, en professioneel beheer. Wat zullen ze blij zijn! Er werd deze middag veel gepraat maar weinig verstaan. De politici waren zichtbaar teleurgesteld: Er was helemaal geen vreugde onder de kunstenaars. Men wilde helemaal geen nieuw gebouw, bestuur of centrale verwarming, en al helemaal geen betaalde beheerder. Dit alles zou het leven van geven en nemen in de gemeenschap ernstig ontregelen. Het enige wat de gebruikers van het pand wilden was rust en ruimte. Ze werden boos, zeiden dat hun droom in goede bedoelingen werd gesmoord met een stem waarin op voorhand de heimwee doorklonk. Zoals bij kinderen die spreken over het eens spannende braakliggende stukje grond in de wijk, voordat de gemeente het landje omheinde, egaliseerde, van doelpalen en wipkip voorzag en het bord ‘speeltuin’ boven het hek timmerde. Nederland wordt vol gepland. De tekentafel regeert. Het kleinste stukje grond is bestemd en beschreven. Nergens meer een plek om te verdwijnen. ‘Je hebt het niet van mij, maar daar over het spoor staat een prachtige lege fabriekshal’, fluisterde de verantwoordelijk wethouder een van de kunstenaars toe. ‘Als jullie die kraken moet ik natuurlijk protest aantekenen, maar kunnen jullie wel weer vijf jaar vooruit…’

Klein maar fijn

2011-05-04T01:18:00.000-07:00

Op deze plek iedere week een nieuwe column. Vandaag over Beesd, Wommels, en het overzichtelijke leven.

Bezigheden brachten mij vorige week naar Beesd en Wommels. Beesd is het dorp waar ik ben opgegroeid. In ‘mijn tijd’ een overzichtelijk dorp. Je had er de Voorstraat, de Middenstraat en de Achterstaat, welke met elkaar verbonden werden door de Tussenstraat. De rolverdeling tussen de bewoners onderling, de dominee, het schoolhoofd, de bakker, de garagehouder –tevens taxichauffeur en brandweercommandant- was al even strak geordend als het stratenpatroon. Verreweg de meeste beslissingen over het dorp werden ook in het dorp genomen. Als lagere schoolleerling deed ik er mijn eerste demonstratie ervaring op. Met een stuk of twintig kinderen stonden we op een zomerse avond met spandoeken bij het gemeentehuis om te protesteren tegen het feit dat de eigenaar van zwembad Betuwestrand voornemens was niet langer voor ons betaalbare abonnementen te verkopen. Het duurde niet lang of de burgemeester kwam, opende met een sleutel eigenhandig het gemeentehuis en wees ons een stoel in de raadzaal. ‘Zo, vertellen jullie het eens…’ Natuurlijk was de negatieve kant van deze kneuterig aandoende vaste rolverdeling dat mensen in het dorp die voor een dubbeltjes geboren waren het in de heersende pikorde niet snel tot een kwartje zouden brengen. Het was een gesloten, zich zelf instandhoudend systeem. Maar overzichtelijk was het wel. Ik dacht er aan terug toen ik vorige week een tweede dorp bezocht, Wommels, 2300 inwoners, deeluitmakend van de gemeente Littenseradiel. In deze gemeente wonen met elkaar 11.000 mensen verdeeld over 29 dorpen. ‘Is 11.000 inwoners niet veel te weinig om tegenwoordig nog als volwaardige gemeente te kunnen functioneren?’, vroeg ik de burgemeester. Ze toverde een boekje te voorschijn: ‘In eigen lûd’, strategische visie gemeente Littenseradiel: ‘Het provinciebestuur koerst op schaalvergroting. Om ons heen zien we de opschaling van onze maatschappelijke partners: de woningbouwcorporatie, de thuiszorg, de bestuurlijke verzelfstandiging van het openbaar onderwijs. Ten opzichte van deze instanties is Littenseradiel niet meer symmetrisch. De discussie hoort echter niet alleen bestuurlijk te zijn, maar ook politiek. Een gemeentebestuur is het bestuur van de gemeenschap, die bestaat uit burgers die zich in hun bestuur willen herkennen. Die burger komt bij de opschaling verder van zijn bestuur af te staan. Wie de burger als klant wil beschouwen hoeft eigenlijk alleen nog te kijken naar het leveren van het beste product tegen de laagste prijs. Het marktdenken, dat een enorme impuls heeft gegeven aan de opschaling, heeft ook in overheidsland zo’n vlucht genomen, dat veel gemeenten hun inwoners eerder als klant dan als kiezer beschouwen. Uit recent onderzoek blijkt dat de inwoners vaak als klant redelijk tot zeer tevreden zijn, maar als kiezer helemaal niet. Toch zetten de meeste gemeenten juist op de dienstverlening heel sterk in en niet op versterking van de lokale politiek. Wij zien de relatie met burgers als de kern waar alles om draait.’. Ze roeien tegen de stroom in, daar in het verre Friesland, maar ze hebben wel gelijk.

Smaak

2011-04-27T00:11:00.000-07:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Dit keer over een mooie stad met lelijke kanten...

‘Over smaak valt niet te twisten’, hoor je vaak. ‘Het is maar net van welke kant je het bekijkt.’ De laatste uitspraak is zeker van toepassing op de binnenstad van Alkmaar. Wie de stad vanaf de zuidkant binnenrijdt is direct verkocht. Rechts de statige huizen aan de Kennermerstraatweg, links de Alkmaarderhout. Even verder de oude stadswal, de molen van Piet. En kijk je daar met een schuin oog langs dan lonkt de oude stad je tegemoet. Schitterend. Niks meer aan doen. Rijd je de stad vanaf de andere kant binnen, Overstad, het Noordhollandskanaal, de Kanaalkade, dan wrijf je als argeloze bezoeker om geheel andere reden de ogen uit. Je vraagt je af: ben ik nu in Alkmaar beland of in de voormalige DDR? Fletse gebouwen en rommelige wegen lijken er lukraak neergekwakt. Alsof onze lieve heer vijf dagen op de zuidkant heeft gezwoegd en tot zijn schrik tot de ontdekking kwam dat hij voor de rest nog maar een schamel dagje over had. Je kijkt nog eens goed rond, het woord ‘goedkoop’ nestelt zich in je hoofd en wil er niet meer uit. Het zit hem in grote dingen, foeilelijke parkeergarages, voortrazend verkeer, afgebladderde winkelpanden, maar ook in kleine. Neem het materiaal gebruik. De gehele kade van het Noorhollandskanaal is letterlijk gegoten in grauw grijs beton. Vergelijk de aanblik die dit oplevert eens met de kades in een nieuwbouwwijk als Amersfoort Vathorst. Een waterrijke wijk die vanaf het allereerste begin karakter heeft, simpelweg omdat men er voor gekozen heeft de kades er niet in beton te gieten, maar ‘ouderwets’ op te metselen. Loop door deze wijk en er nestelt zich een heel ander woord in je hoofd: ‘kwaliteit’. Wie is nu verantwoordelijk voor deze verschillen? Dat zijn wij zelf. Wij kiezen met elkaar de Alkmaarse gemeenteraad en die beslist wat en hoe er gebouwd wordt in deze stad. Maar dan komt het addertje onder het gras. Omdat volgens de gemeenteraad ‘over smaak nu eenmaal niet te twisten valt’ heeft ze de vragen wat mooi is en wat niet, wat kwaliteit heeft en wat niet, gedelegeerd aan een ‘welstandscommissie’ vol met mensen die voor het beantwoorden van deze vraag hebben doorgeleerd. ‘Ik vind het er foeilelijk uitzien, maar daar gaan wij hier niet over’, heb ik de raad de afgelopen jaren menigmaal horen verzuchten. Maar waarom eigenlijk niet? Als gemeenteraadsleden ergens op worden aangesproken, dan is het wel op ‘mooi’ en ‘lelijk’. En dat de stad opknapt van het aan deskundigen uitbesteden van deze vraag valt aan de waterkant in ieder geval niet af te zien. Laten we daarom de koe zelf weer bij de horens vatten. De stad is van ons, wat mooi of lelijk is maken we zelf wel uit. Weg met die domhoudende ‘Over smaak valt niet te twisten’ kluitje in het riet redenering uit het jaar nul. Over smaak moet je juist twisten. Anders wordt het een rotzooitje.

Stedelijk museum

2011-04-20T01:48:00.000-07:00

Op deze plek iedere week een column, deze week over het Stedelijk, Leda en Matisse...

Amsterdam. Voor de tweede keer binnen een jaar loop ik in het Stedelijk Museum. Wat bijzonder is want sinds 2007 is het museum ‘wegens verbouwing gesloten’. Amsterdammers hebben een hekel aan half werk. Een museum, een metrolijn, een station, een beetje bouwklus kost er al snel een jaar of tien. Maar dan heb je ook wat. In het geval van het Stedelijk verrijst er naast het oude vertrouwde gebouw een prachtige nieuwe kunstbadkuip. In het najaar was het oude gebouw voor het eerst weer tijdelijk open. The Temporary bleek een aardige tentoonstelling, maar de sensatie zat hem in de nostalgie. Die mooie trap weer op mogen lopen. Al ronddolend voor de geest halen waar wat ook alweer hing. De openstelling bleek een groot succes. ‘De deur open doen en kunst neerzetten waar mensen dan naar kunnen kijken, dat kunnen we wel vaker doen’, moet directeur Ann Goldstein gedacht hebben. Briljante formule. Topdirecteur. Dus loop ik een half jaar later door ‘Temporary 2’. Ik begin op de begane grond met een overzicht van TV-kunst. Een meisje dat een handstand doet. Een toestel dat knetterend buiten zich zelf treed. Leuke dingen. Wel allemaal erg ver terug in de tijd. Het zal ze in dit museum voor hedendaagse kunst tijdens alle verbouwingsdrukte toch niet zijn ontgaan dat computer en internet hun intrede hebben gedaan? Dan wordt het leuk. Prachtige boekjes van herman de vries. ‘De poëzie is mijn wereld…De wereld is mijn kans’. De in Alkmaar geboren de vries –geen hoofdletters, om "hiërarchieën te vermijden"- leeft nog, ziet er uit als Sinterklaas, woont echter niet in Madrid maar is verhuisd naar Beieren. Kijk, dat wist ik niet. In een volgende zaal een terugblik op de oude roemruchte tentoonstellingen ‘Bewogen beweging’ en ‘Dylaby’, gevolgd door een zaal met Cubaanse affiches ter bevordering van de suikerproductie. Komt een beetje hapsnap over allemaal, maar het is er. En dan in de ere zaal boven aan de trap zomaar de uitgeknipte figuren van Henri Matisse. In Oek de Jong’s boek Cirkel in het gras’ geeft dit werk Leda Simonettie het laatste zetje om zelf met kleuren, knippen, mozaïek aan de slag te gaan. ‘Na een paar minuten herkende ze in de abstracte vormen grote en veelvingerige bladeren, daar links een vogel en rechtsboven een vrouw, zittend op haar knieën en zo te zien in de weer met haar haren’. Dat kan geen toeval zijn, Matisse daar boven aan de trap. Een betere illustratie dat musea open horen te zijn en niet dicht is nauwelijks denkbaar. ‘Mijn kinderen groeien op zonder dat ze ooit in het Stedelijk zijn geweest’ hoorde ik vorig jaar iemand zeggen. ‘De meeste kinderen in de wereld groeien op zonder dat ze ooit op school zijn geweest’, dacht ik daar direct achter aan, maar daarmee doe ik musea en de muzen geen recht. Je kunt de wereld een beetje beter proberen te maken door ten strijde te trekken tegen onrecht. Je kunt, zoals Remco Campert ooit zei, het ook doen door er iets moois aan toe te voegen.

Maatschappelijk rendement

2011-04-13T01:29:00.000-07:00

Eens in de twee weken schrijf ik een column voor de website Alkmaar Centraal. Deze week over een buurvrouw, een speeltuin en maatschappelijk rendement.

Een buurt waar het gezellig is. Waar kinderen met elkaar spelen op straat. Waar je als vanzelf even een paar boodschappen meeneemt voor de buurvrouw voor wie de winkel met haar rollator net te ver weg is. Waar je op zaterdagmiddag met elkaar op ‘het grasveldje’ een wijntje drinkt in de eerste lentezon. Zo’n buurt willen we allemaal wel. Maar tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren…. De kinderen kunnen helemaal niet spelen op straat want daar staan auto’s geparkeerd, voor ieder huis wel twee. Je weet helemaal niet dat de buurvrouw boodschappen nodig heeft want je kent haar niet. Om je tuin staat een manshoge schutting. En het laatste wat je wil is een wijntje drinken met je buren op dat met hondenpoep besmeurde grasveldje. Laten ze Gr**## eerst die hond maar eens de deur uit doen. Samenleven, het lijkt ons allemaal zo mooi, maar in de praktijk valt het nog niet mee. Daarom moeten we zuinig zijn op plekken waar dat samenleven wel goed gaat. Speeltuin De Hoef is zo’n plek. Fiets er op een willekeurige dag eens langs en je ziet een vrolijke oase, waar kinderen spelen, ouders praten, vrijwilligers klussen. Wit, bruin, zwart, arm, rijk, met hoofddoek, zonder hoofddoek, in maatpak of gewoon in spijkerbroek. De speeltuin ligt ingeklemd tussen Wijkcentrum West en het piepkleine speeltuingebouwtje. Zowel de professionals in het wijkcentrum als de vrijwilligers van de speeltuinverenging werken aan een wijk waar het voor iedereen prettig wonen is. Waar mensen elkaar kennen en op een goede manier met elkaar omgaan. Nu is het minigebouwtje van de speeltuin dringend aan vervanging toe. Als de voorzitter niest komt het dak twee centimeter omhoog. En dus is er geld nodig. De vrijwilligers hebben zelf al een behoorlijk bedrag bij elkaar gebracht. Er zijn voor de bouw van het nieuwe onderkomen ook de nodige bedrijven gevonden die in natura een bijdrage willen leveren. Ook de woningbouwcorporatie en de gemeente doen een bescheiden duit in het zakje. Maar nog altijd is er een tekort. De komende tijd staat in het tekenen van bezuinigen. ‘Het mes gaat flink in de subsidies’, heeft het nieuwe college al aangekondigd. Of wijkcentrum West dan overeind kan en moet blijven is maar zeer de vraag, maar wat gebeurt er met de speeltuin? Ieder onderzoek wijst uit wat we zelf al lang weten: investeren in leefbare buurten en wijken levert per saldo flink geld op. Dat wat je in zo’n speeltuingebouwtje investeert bespaar je op termijn alleen al op vandalisme en politie inzet. Het lastige is dat de gene die nu harde euro’s investeert vaak niet dezelfde is die deze euro’s ook weer terugverdient. Hoe verreken je maatschappelijk rendement in de boeken?

Da's logisch

2011-04-06T04:32:00.000-07:00

Op deze plek iedere week een column. Over dat wat er gebeurt in stad en ommeland. Vandaag over Cruijff, Alkmaar en een meeuwenplaag.

We glijden. Zoveel is zeker. We glijden en steeds als je denkt nu hebben we de bodem bereikt, glijden we nog even verder. Samen met mijn verloofde kijk ik naar de televisie, waar zenderbreed een bij de Arena geposteerde oorlogcorrespondent verslag doet van ‘de slag om Ajax’. ‘Het lijkt de Alkmaarse politiek wel’, mompelt mijn verloofde. Een boze Ajax voorzitter citeert Cruijff: ‘Waar halen jullie de moed vandaan om over ons rapport te oordelen? Het is slikken of wegwezen, anders schrijf ik jullie helemaal kapot’. Terwijl het Ajax bestuur er de brui aan geeft haalt even verder Cruijff zijn schouders op. ‘Ik weet ook niet precies hoe het nu verder moet, ik heb hier geen functie, ik ben morgen weer weg’. Meeuwen, noemde oude burgemeester van Groningen Jacques Wallage dit soort types. ‘Ze krijsen de hele boel bij elkaar, laten zich uit de lucht vallen, schijten alles onder, en vliegen dan hard weer weg.’ En ja, ook Alkmaar heeft de laatste jaren te kampen met een meeuwenplaag. In het debat over wat er wel of niet moet in de stad, spelen inhoudelijke argumenten nauwelijks nog een rol. ‘Wij hebben in 2010 direct nadat we voor ons gevoel onfatsoenlijk door de PvdA uit de collegeonderhandelingen zijn gezet, afgesproken minimaal een jaar consequent tegen alles te stemmen waar de PvdA voor is’, lieten fractieleden van de Onafhankelijke Partij Alkmaar mij of the record weten. Tja, is natuurlijk ook een manier om met je frustratie om te gaan, maar of de stad er veel mee opschiet? Hoe zijn we met elkaar terecht gekomen in deze draaikolk van spelverruwing? Sommigen zeggen dat Pim –Ik zeg wat ik denk- Fortuyn de glijbaan naar onfatsoen geopend heeft. Als dit al zo is, is het glijden na Fortuyn in ieder geval niet gestopt. Vergeleken met dat wat heden ten dage gedacht en dus gezegd wordt in de politiek en ‘in het land’ was Pim een genuanceerd intellectueel. Eigenlijk is die vraag ook niet zo interessant. Waar het omgaat: hoe vinden we de weg omhoog? Een beetje meeuwenplaag duurt minstens tien jaar, is mij laatst door de afdeling stadsreiniging verteld, maar zolang hoop ik toch niet te moeten wachten. Fatsoen moet je doen, was ooit het credo van oud CDA leider Balkenende. Even los van de constatering dat Balkenende dan in zijn eigen partij nog wel wat missiewerk te verrichten heeft, heeft hij natuurlijk wel gelijk. Of om het op z’n Cruijffs zeggen: Je ken natuurlijk hele goeie voeballers hebben, maar als de tegenstander een ploeg freefighters opstelt krijg je toch een anders spelletje, da’s logisch.

Lente in de Alkmaarder Hout

2011-03-30T01:22:00.000-07:00

Vanaf deze week schrijf ik eens in de veertien dagen een column voor de website www.alkmaarcentraal.nl. Maar natuurlijk kun je de column ook hier lezen. Lente in de Alkmaarder Hout...

Met het collectief geheugen in Alkmaar is het al niet veel beter gesteld dan met dat van mijn oma. Je zou het na al het gedoe over de verhuisplannen van het MCA bijna vergeten, maar het is nog geen drie jaar geleden of de toenmalige bestuursvoorzitter van het MCA presenteerde de in zijn ogen onvermijdelijke uitbreidingsplannen van het MCA exact bovenop de locatie waar nu het statige Westerlichtgebouw grandeur geeft aan het oudste stadspark van Nederland, de Alkmaarderhout. De vraag welk verzet er in de stad tegen de sloop van dit gebouw gerezen zou zijn en wie er voorop gelopen zou hebben bij dit verzet laat ik maar even voor wat die is. Het is lente, rokjesdag hangt in de lucht, dus laten we eens inzoomen op het park. Je kunt er lekker doorheen struinen, er is een speeltuin, een kinderboerderij en in het cultuurpark staat de mooiste muzieknis van Nederland. En toch mist er iets.

Wat maakt dat je in Parijs wel je boek pakt om in het Jardin du Luxembourg of een ander park een middagje lui te gaan lezen, terwijl zelfs op een mooie zomerzondagmiddag de Alkmaarse parken bijna leeg zijn? Google voor het antwoord op deze vraag even een paar afbeeldingen van buitenlandse parken en je ziet vaak twee dingen: Stoelen en een kiosk. Houten tuinstoelen voor algemeen gebruik. Waar je lekker op kunt zitten als de grond en het gras nog nat zijn of de botten stram. En ja, in het buitenland blijven die stoelen dan gewoon staan. En een kiosk dus waar je een kopje koffie, thee, of pannenkoek kunt bestellen. Nee, geen groot commercieel theepaviljoen , of nog erger, een Grand cafe. In de beperking toont zich de meester: het moet niets minder maar vooral ook niets meer zijn dan een mooi eenvoudig groen loketje van twee vierkante meter waar je lekker op aan kunt slenteren voor een kopje thee of een glaasje limonade. Ik durf de weddenschap aan dat het gebruik van onze parken met wat stoelen en een kioskje met sprongen vooruit zal gaan. Moeilijk te organiseren? Dacht het niet. Zo’n minitentje kun je verpachten –helpen we ook weer een Alkmaarder aan een baan- of in het geval van stadspark de Hout zou je het ook kunnen ‘vergunnen’ aan de vrijwilligers van Cultuurpark de Hout die op zomerzondagen nu toch al bij de muzieknis te vinden zijn. De opbrengst uit de kiosk kan dan worden besteed aan een nog leuker en mooier aanbod. Wie Alkmaar wil laten bruisen hoeft het niet altijd in het grote te zoeken.

De eerste dag

2011-03-23T06:32:00.000-07:00

Wat doe je als je in een volle raadszaal totaal onverwacht hoort dat je politieke leven met onmiddellijke ingang stopt? En om die sportvraag dan toch maar te stellen, wat gaat er de dagen daarna door je heen?

Vrijdag 11 maart word ik na een korte nacht wakker. De situatie zo knullig en absurd dat ik er beetje lacherig over ben. Ik kan mezelf weinig verwijten. Wat te doen tegen een kleuterklas met een schietgeweer? Loop langs de slaapkamers van Nemo en Isa: Er is goed nieuws en er is slecht nieuws: we hebben samen weer wat meer tijd, maar ik ben geen wethouder meer. De reactie van Isa is bemoedigend: ‘Dat vind ik helemaal niet leuk, want dan kom jij me vast iedere dag van school halen’. Er volgt die morgen nog een bijeenkomst met dat wat tot gisteren het college van B&W was. De burgemeester belt met de Commissaris van de Koningin. Niet leuk allemaal, maar voordat een opkomend gevoel van zelfmedelijden de kans krijgt blijkt Japan getroffen door een tsunami. Naar huis. Lig een kwartier op de bank in de eerste lentezon voor ik naar boven loop, een stapel stukken pak en deze in de papiercontainer gooi.

De zaterdagmorgen die volgt meelevende reacties op het voetbalveld. Hartverwarmend, maar heeft iemand in zo’n situatie wel eens tegenovergestelde reacties gekregen? Zo van: Jongen, net goed dat jij bent weggestuurd, want wat jij deed was natuurlijk ook helemaal shit! Nee, een objectieve steekproef is het niet. Betrap mezelf op het hebben van allerlei ideeën over de toekomst, die blijkbaar niet al te lang oningevuld mag blijven. Van het opzetten van een eigen bedrijfje tot het schrijven van een boek tot het oprichten van een alternatief Alkmaars maandblad. Corrigeer mezelf. Eerst maar eens grote schoonmaak, jongen.

Zondagmorgen twee uur. Met Isa en Veerle naar de hel die ze ook wel binnenspeeltuin noemen. In Heerhugowaard. Fiets langs de plek waar het MCA nu bedacht is. Tweehonderd meter buiten Alkmaars grondgebied. Prima plek. Eerder deze morgen uithuilsessie met de fractie. Boosheid. Vuur en vlam. Merk op dat ik zelf al aan de zijkant van dit schouwspel sta. Hoe snel dingen kunnen gaan. Loop gek genoeg nog steeds met de pieper op zak. Piketdienst. Als ze bellen dat Henk Adriaanse van het CDA gek geworden is, of Victor Kloos van OPA definitief een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving, sluit ik de heren met liefde op. Zes uur. Fiets terug naar Alkmaar. Buiten adem. De behoefte om de komende periode ook letterlijk alles uit te zweten. Joggen, fietsen, lopen. Net zo lang tot het niet meer stinkt. Moet mezelf in acht nemen met drank. Voor je het weet sla ik iedere avond driekwart fles wijn achterover. Als de wereld schuift trek je de teugels strak. Twee glazen max.

Maandag 14 maart. Om tien uur naar het stadhuis. Groepjes ambtenaren op de gang. Gelaten. Steken hart onder de riem. Schrijf mijn ontslagbrief. Daarna een mail naar alle medewerkers. En een mail voor de verschillende groepen buiten het stadhuis waarmee ik heb samengewerkt. Ga naar huis. Hak een pad van de chaos op mijn bureau naar het raam. Hang daar het gedichtje op dat ik vrijdag kreeg:

De eerste dag.

Als ’s morgens het licht / door de gordijnen dringt / smelten je laatste dromen
Er klinken geluiden / uit de achtertuin / een buurman stapelt stenen / een rammelende kettingkast
Het is vandaag de eerste dag / om met iets te beginnen / waar niemand aan begon

Fetze Pijlman

Beste allemaal,

2011-03-16T04:07:00.000-07:00

Maandagmorgen heb ik samen met alle andere wethouders met onmiddellijke ingang mijn ontslag ingediend als wethouder van Alkmaar. Aanleiding is een door de gemeenteraad aangenomen motie van wantrouwen richting het college van B&W welke haar aanleiding vindt in de verhuizing van ons ziekenhuis het MCA naar een plek 500 meter buiten de gemeentegrens.

Het is een vreemde gewaarwording te moeten stoppen met je werk omdat je wordt afgerekend op een dossier waar je zelf part nog deel aan hebt. Een dossier waarbij de sturingsmogelijkheden van de gemeente ook nog eens nihil zijn. Aan de ‘Waarom dan toch?’ vraag wil ik eerlijk gezegd niet te veel woorden vuil maken. Het geven van een antwoord op deze vraag is ook niet aan mij. Op www.pvdaalkmaar.nl kun je lezen hoe de PvdA fractie over een en ander denkt.

Een klein jaar heb ik de functie van wethouder -met in portefeuille wijkaanpak, jeugd, welzijn en integrale veiligheid- mogen uitoefenen. Ik heb mij met hart en ziel ingezet voor een mooi en leefbaar Overdie en een betere wijkaanpak voor alle Alkmaarse wijken. Een wijkaanpak die gericht is op het voorkomen van problemen, in plaats van het telkens maar weer repareren er van. Ik heb mij sterk gemaakt voor de jeugd, die ondanks alle mooie woorden nog te vaak in het verdomhoekje zit. Ik heb mij willen inzetten voor en verbonden gevoeld met die vrijwilligers die het leven in buurten en wijken kleur geven en geprobeerd ze sterker te maken. Dit alles heb ik met overtuiging en plezier gedaan, was daar ook graag nog even mee doorgegaan, maar de politieke situatie ‘is zoals die is’.

Ik dank al die mensen binnen en buiten de stad waarmee ik prettig heb mogen samenwerken aan dat waar het volgens mij om gaat: Een mooi, veilig en eerlijk Alkmaar waar het voor iedereen goed wonen en leven is. Ik heb de inzet en betrokkenheid van velen als groots ervaren, veel dank daarvoor! Vanaf nu ga ik vanuit een andere rol door met die dingen die voor mij belangrijk zijn. Om een bijdrage te leveren aan de stad waarvan je houdt hoef je gelukkig geen wethouder of raadslid te zijn. Wethouder Leerink verdwijnt, Gert-jan Leerink blijft gewoon te bereiken op telefoonnummer 06-51106878 of per mail: gjleerink@online.nl

Bezuinigen op veiligheid: slecht plan!

2011-03-02T07:06:00.000-08:00

De afgelopen weken presenteerde minister Opstelten van Veiligheid en Justitie het ene na het andere plan. Er ging geen dag voorbij of er werd wel een (wiet)pas of taskforce gelanceerd. Mooi al die aandacht voor veiligheid. Maar veiligheid komt helaas geen stap dichterbij met mooie plannen alleen, al zijn het er ook honderd. Veiligheid geef je niet vorm door plannen te maken in Den Haag, maar samen met mensen en hoofdrolspelers in buurten en straten. Daarom is het wrang dat dit kabinet vanaf volgend jaar de 94 miljoen die de grote steden te besteden hebben voor leefbaarheid- en veiligheid gaat schrappen. De steden in Nederland gebruiken dit geld om de veiligheid en leefbaarheid in de wijken te vergroten, en met succes. Voor Alkmaar betekent dit dat er vanaf 2012 750.000 euro wegvalt op het gebied van leefbaarheid en veiligheid. Geld dat tot nu toe wordt ingezet voor o.a. stadstoezichthouders, cameratoezicht, de aanpak van jeugdoverlast, wijkveiligheidsplannen, een financiële bijdrage t.b.v. een tweede wijkagent in Overdie, etc. Ik begrijp niets van deze bezuiniging. Ik ben het eens met Dhr. Bruls, burgemeester van Venlo en voorzitter van de G32 die zegt: ‘Dit gaat echt pijn doen. Veiligheid is een speerpunt van het nieuwe kabinet. Ze hebben de mond er van vol, maar de steden moeten nu flink inleveren. Dat is enorm zuur en moeilijk uit te leggen aan de samenleving. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat mensen veiligheid vooral in hun eigen wijk beleven. Het tegengaan van verloedering, geen kapotte bushokjes en schone straten verhogen het veiligheidsgevoel.’ De PvdA in de Tweede Kamer heeft inmiddels vragen gesteld aan minister Opstelten van Veiligheid en Justitie over de bezuinigingen van 94 miljoen euro in 2012 op het gemeentelijk veiligheidsbudget, maar de kans dat het kabinet op haar schreden terugkomt lijkt klein. Wat betekent dit concreet voor –het gevoel van- veiligheid in Alkmaarse straten en buurten? Natuurlijk gaan we ons best doen om zaken die de afgelopen jaren succesvol zijn ingezet ook in de toekomst door te zetten. Veiligheid is en blijft in Alkmaar nummer één. Maar als het kabinet de geldkraan voor veiligheid nog verder dichtdraait, komt het moment dat ook wij op veiligheid moeten gaan bezuinigen in rap tempo dichterbij. Dus als ik minister één suggestie zou mogen meegeven: Vergeet deze bezuiniging. Laat gemeenten op het gebied van leefbaarheid en veiligheid nou gewoon hun werk doen. Dát is pas een goed plan.

Stem op DJ Wally

2010-11-30T12:36:00.000-08:00

Toen mij een week of drie geleden gevraagd werd wie in namens de gemeente Alkmaar zou willen nomineren als ‘Jonge Held’ hoefde ik niet lang na te denken: DJ Wally.

DJ Wally organiseert Power-Breakfeesten in Alkmaar voor jongeren tussen de 13 en 16 jaar. Hij organiseert deze feesten om jongeren het uitgaansleven te laten ontdekken zonder daarbij alcohol te gebruiken. Walter van de Pol, zelf 15 jaar jong, zag een gat in de markt omdat er weinig georganiseerd wordt voor jongeren van zijn leeftijd. Samen met de 25-jarige Tony Klasema organiseert hij met succes Power-Breakfeesten in Alkmaar. “Wij zijn op het idee van deze alcoholvrije feesten gekomen, omdat het erg schadelijk is als de jeugd al jong begint met het drinken van alcohol. Dat moet voorkomen worden. Daarom hebben wij dit tot doelstelling van onze Power-Breakfeesten gemaakt.”

Is dat allemaal niet wat braaf voor een held, werd mij de afgelopen week gevraagd. Want zeg nou zelf, jij dronk toch ook een biertje toen je jong was? Klopt, ik was en ben natuurlijk ook geen heilige. Maar we weten tegenwoordig wel veel meer over de schadelijke werking van alcohol. Dat Alcohol drinken echt zeer schadelijk is voor de ontwikkeling van de hersenen en andere organen die in de groei zijn, met alle gevolgen van dien. Zo is er een aantoonbaar verband tussen schoolverzuim en alcoholgebruik. Daarbij dronken jongeren vroeger, alle stoere herinneringen van vaders en moeders ten spijt, echt veel minder dan nu. Even de schrikbarende cijfers op een rij: In Noord-Holland Noord wordt door 45% van de jongeren (12- tot 19- jarigen) overmatig alcohol gebruikt. Ruim een op de drie (36%) scholieren van het voortgezet onderwijs drinkt regelmatig vijf glazen of meer alcohol bij één gelegenheid (het zogenaamde ‘binge drinken') Bijna alle incidenten die zich tijdens de avonduren voordoen in de stad (vechtpartijen, vandalisme, etc) worden veroorzaakt door overmatig alcoholgebruik. Gezellig hè? Proost!

Samen met de andere gemeenten uit de regio proberen we iets aan het overmatig alcoholgebruik van jongeren te doen. Door het geven van voorlichting aan jongeren en hun ouders, het aanpakken van illegaal schenken en verkopen van alcohol aan jongeren, iets wat helaas nog op grote schaal voorkomt. We gaan hier de komende tijd keihard mee door, maar wie kunnen er nu beter pleiten voor lol zonder alcohol dan jongeren zelf? Daarom is het zo mooi dat DJ Wally bewijst dat een feest zonder alcohol toch heel tof kan zijn en gaat hij wat mij betreft de verkiezing tot Jonge Held van Noord Holland op zijn naam schrijven. Daar kun jij aan meehelpen door voor 8 december je stem uit te brengen op http://www.themovement0910.nl/ Deal?

2.188 kinderen

2010-11-07T23:23:00.000-08:00

Toen mij dik een jaar geleden gevraagd werd waarom ik lijsttrekker wilde worden van de PvdA was mijn eerste antwoord: 'Er leeft ook in Alkmaar een grote groep kinderen rond of onder de armoedegrens. Dat is voor mij onbestaanbaar. Ik wil weten hoe deze kinderen heten, waar ze wonen, en waar ze naar school gaan, zodat we ze stuk voor stuk uit deze situatie kunnen halen’. De afgelopen jaren is er in Alkmaar onder leiding van Wim van Veen veel gedaan aan armoedebeleid. En met succes. De FNV noemde ons zelfs de sociaalste stad van Nederland. Toch ben ik blij dat dit college heeft afgesproken er als het gaat om kinderen in armoede een tandje bij te zetten: niet alleen maatregelen nemen om deze kinderen financieel te ondersteunen via bijzondere bijstand, stadspas, en andere inkomensondersteunende maatregelen, maar ook een plan maken om deze kinderen structureel uit deze situatie te halen.

De eerste stap die we inmiddels hebben gezet is met behulp van de armoedemonitor in kaart brengen om welke groep kinderen we het precies hebben. Van de 18.611 kinderen in Alkmaar leven er 2.188 in een minimumhuishouden tot 120% van het sociaal minimum. Een aantal waar ik van schrik. Waar vinden we deze kinderen? De helft van de betrokken kinderen groeit op in een eenoudergezin. De helft van de kinderen bevindt zich in de groep 'niet westerse allochtonen'. Bij deze cijfers past overigens wel een kleine nuance. Niet ieder kind dat opgroeit in een minimumhuishouden groeit ook op in armoede. Het maakt veel uit of er slechts tijdelijk sprake is van een laag inkomen, of dat deze inkomenssituatie lange tijd achterheen bestaat. Maar ondanks deze nuance blijft het een schrikwekkend hoog aantal kinderen dat je niet zou verwachten in een welvarende stad als Alkmaar. De tweede stap die inmiddels heeft plaatsgevonden is uitzoeken in hoeverre deze kinderen al worden bereikt met bestaande maatregelen. Resultaat van dit onderzoek: Het blijkt dat rond de 40% van de betrokken kinderen gebruik maakt van een of meer inkomensondersteunende voorzieningen. Geen slechte score als je die vergelijkt met resultaten in veel andere steden, maar als je 40% bereikt bereik je dus ook 60% (nog) niet...

Wat is de volgende stap? We zullen de komende maanden nog verder inzoomen op de groep kinderen waar het om gaat: Wat zijn gemeenschappelijke kenmerken, waar wonen deze kinderen, welk deel van de 2.188 kinderen behoort echt tot een risicogroep? In het voorjaar zal het college komen met concrete voorstellen die er op gericht zijn het gebruik van bestaande voorzieningen te verhogen zodat de groep van 60% die nu geen gebruik maakt van deze inkomensondersteunende voorzieningen kleiner wordt. Een vangnet maken kan de gemeente overigens niet alleen. Daarom is het goed dat afgelopen vrijdag tijdens een bijeenkomst in het kader van de stedenestafette tegen armoede door vele Alkmaarders en organisaties gesproken is over samenwerking. Daarnaast komt er dit voorjaar een plan dat er op is gericht kinderen structureel uit deze situatie te halen. Dat is overigens een lastig verhaal. Want als we spreken over kinderen in armoede, spreken we feitelijk natuurlijk over gezinnen in armoede. Participatie en werk zijn dan sleutelwoorden, naast het feit dat goed en extra aandacht binnen het onderwijs er aan bij kan dragen dat een kind de thuissituatie ontstijgt en de negatieve spiraal waarin armoede helaas vaak erfelijk blijkt doorbroken wordt.

En dan nog dit. ‘Kunt u zeggen wat het kost het om 2000 kinderen uit de armoede te halen?’ was de vraag die Leefbaar Alkmaar vorige week stelde tijdens de begrotingsbehandeling. Dat is moeilijk te zeggen. Ik zou die vraag daarom willen beantwoorden met een tegenvraag: Wie durft te tekenen voor de rekening als we deze 2.188 kinderen nu laten zitten?

Het kind en de rekening

2010-10-10T23:35:00.000-07:00

Donderdag 30 september Uitgerekend als we met de jeugdwethouders uit de regio met gedeputeerde Sascha Baggerman spreken over de vraag hoe we een einde kunnen maken aan de gekmakende bureaucratie in de jeugdzorg verschijnt het regeerakkoord van het nieuwe kabinet. Over de rekening die VVD en CDA hebben geopend bij de PVV om dit kabinet tot stand te brengen heb ik een uitgesproken mening. Maar die doet er nu niet toe. Gaat dit kabinet ons helpen onze doelstellingen te bereiken? Want als het gaat om de jeugdzorg wil ik als wethouder jeugdbeleid drie dingen. 1) Samen met ieder gezin dat hulp nodig heeft moet er in de nabije toekomst worden gewerkt met één plan, één aanspreekpunt en één budget. Op dit moment komt het ook in Alkmaar regelmatig voor dat ouders en kinderen met meer dan vijf hulpverlenende instanties van doen krijgen, waardoor niemand door de bomen het bos nog ziet, gruwelijk. 2) Hulp en ondersteuning zijn daar waar de kinderen zijn: Bij de kinderopvang, op school, in de wijk(teams). Jeugdzorg hoort niet thuis in een kantoor met een hoge drempel. 3) Als gespecialiseerde hulp echt noodzakelijk is, moet deze op korte termijn beschikbaar zijn. Kinderen met een urgente hulpvraag horen niet op een wachtlijst. Drie heldere doelstellingen. Gaat het nieuwe kabinet ons helpen? Ja en nee. ‘Er moet één financieringssysteem komen voor het huidige preventieve beleid, de huidige vrijwillige provinciale jeugdzorg, de jeugd LVG (licht verstandelijk gehandicapten) en jeugd-ggz, zegt het akkoord.’ Dat is goed nieuws. Nu wordt hulp in het ene geval door de gemeente betaald, in het andere door de provincie, dan weer door de zorgverzekeraar. De bureaucratie die dit met zich meebrengt staat zorg op maat, één gezin één plan, in de weg. ‘Alle taken op het gebied van de jeugdzorg worden gefaseerd overgeheveld naar de –samenwerkende- gemeenten.’ Ook dat is in principe goed nieuws. Daar waar provincie en gemeenten nu regelmatig hinderlijk in elkaars vaarwater zitten, krijgt de gemeente nu ruimte en bevoegdheden de zorg zo simpel mogelijk en dichtbij kinderen te organiseren. Hoewel het nieuwe kabinet in haar decentralisatieplannen wel wat lijkt door te schieten. Voor sommige voorzieningen zoals de gesloten jeugdzorg is een zo grote schaal nodig dat het logisch lijkt dit type voorzieningen bij de provincie te houden. Tot slot zegt het regeerakkoord dat de Centra voor Jeugd en Gezin die inmiddels gerealiseerd zijn gaan dienen als front office voor alle jeugdzorg van de gemeenten. Addertje onder het gras, zeg maar gerust Python, is dat op het budget voor jeugdzorg maar liefst 300 miljoen bezuinigd wordt. Daar komt het bedrag dat de provincie nu al dreigt te korten op de zorgteams in de scholen en bemoeizorg in de wijken nog eens bij. Het is met andere woorden voor de gemeente weer het oude liedje: meer taken, minder geld. Sommige mensen worden daar cynisch van. ‘Eén gezin één plan, de schotten weg uit de jeugdzorg, waarom zou een wethouder met minder geld wel lukken wat tien commissies en een speciale minister niet is gelukt? Maar met cynisme is nog nooit een probleem opgelost. Sterker, volgens mij is de kans op een flinke stap voorwaarts groter dan ooit. Want niet alleen de wethouders jeugdbeleid uit de regio zijn vastbesloten zich de komende jaren voor de genoemde drie jeugdzorg doelen in te zetten, ook zorgaanbieders als Parlan en de GGD maken deze stap graag met ons mee. In West Friesland begint nu al een pilot waarin langs deze lijnen wordt gewerkt. Daar willen we ook in deze regio zo snel mogelijk mee aan de slag. Tel daar een niet onwelwillende gedeputeerde en de ruimte die we lijken te gaan krijgen van het rijk bij op, en er gloort zowaar iets moois aan de horizon. En over dat geld komen we ongetwijfeld nog te spreken. Want het kan vast een slag goedkoper, daar gaan we ook ons best voor doen. Maar wie als het er op aan komt niet wil investeren in kinderen weet dat niet alleen het kind, maar ook de samenleving hier vroeg of laat een heel hoge rekening voor krijgt gepresenteerd.

Kennismaken met wethouder Gert-Jan Leerink. Stadskrant 29 september 2010

2010-10-04T05:00:00.000-07:00

De problemen liggen op straat, de oplossingen ook

Inmiddels is het collegeprogramma 2010 – 2014, met als thema ‘Alkmaar beweegt!’ vastgesteld. De hoogste tijd om de leden van het college voor te stellen. Wat doen ze? Waar staan ze voor en wie zijn ze? In de komende edities van de Stadskrant geeft telkens één wethouder hier antwoord op. In deze editie geven we het woord aan wethouder Gert-Jan Leerink (bijna 44 jaar).

Wat doet een wethouder eigenlijk?

Een wethouder zorgt er voor dat door de gemeenteraad vastgestelde plannen op een goede manier worden uitgewerkt en uitgevoerd. In mijn geval gaat het dan over de wijkenaanpak Nieuw Alkmaars Peil, het buurtgericht samenwerken, jeugd, welzijn en integrale veiligheid. Ik voel me erg thuis in mijn portefeuille. Ik ben een mensen-mens en dan is dit een prima pakket . En wat doe ik dan precies? Ik zal het voorbeeld wijkenaanpak “Nieuw Alkmaars Peil, alle wijken op niveau geven”. De gemeente, woningbouwcorporaties en andere partijen zoals politie, scholen en welzijnsorganisaties zijn met z’n allen aan het werk in de wijken om het er prettig en leefbaar te laten zijn. Als wethouder wil ik deze gezamenlijk werkwijze onder de naam “Nieuw Alkmaars Peil, alle wijken op niveau” efficiënter en gebiedsgerichter maken. Daarmee bedoel ik dat al deze partijen samen met de bewoners gaan kijken naar wat vinden we goed vinden in onze wijken? Wat willen we anders in deze wijk? En hoe gaan we dat samen, dus ook met bewoners doen? En als wethouder probeer ik deze werkwijze af te stemmen tussen de partijen en het te sturen. Dus behalve praten met mijn eigen organisatie en de andere partijen, ga ik binnenkort ook de wijken in. Dan kom ik kennismaken, naar u luisteren en deze werkwijze “Nieuw Alkmaar Peil, alle wijken op niveau” introduceren bij u in de wijk. Daar nodig ik per keer tien mensen voor uit. Wie weet zit u erbij? Het is trouwens geen nieuwe werkwijze hoor, het is de bestaande manier maar dan meer gefocused op een aantal plekken in de stad per jaar. Dus elke wijk komt de komende jaren aan de beurt en het dagelijkse werk blijft gewoon overal doorgaan. Het Nieuw Alkmaars Peil is iets extra’s voor de wijk.

In december nodig ik alle mensen en partijen, waar ik in november mee heb kennisgemaakt, uit voor een bijeenkomst. Daar wil ik dan graag met zijn allen bekijken wat we van Alkmaar vonden en waar we de komende jaren per wijk de gezamenlijke prioriteiten leggen en hoe we dat gaan aanpakken.Het worden dus intense maanden om alle mensen en partijen te horen en te zien, maar wel heel boeiend.

Beschrijf eens hoe een normale dag als wethouder eruit ziet?

Als wethouder zit ik veel in overleg om als bestuurder de grote lijnen van mijn portefeuille uit te zetten en te zorgen dat het ook daadwerkelijk gebeurt. Dat betekent: luisteren, informatie verzamelen, plannen maken, medestanders organiseren, beslissingen nemen, vinger aan de pols houden en zorgen dat mijn onderwerpen op de agenda staan bij de gemeente, maar ook bij de andere partijen. Zorgen dat het onderwerp waar ik me hard voor maak ook leeft bij iedereen en dat er aan gewerkt wordt. Daar komt mijn werk in het kort op neer. Of het nu gaat om het aanpakken van de problemen in de jeugdzorg, of het opknappen van een wijk. Ik ben dus ook veel op pad en veel de wijk in. Ik probeer tenminste één afspraak per dag met mensen in een buurt of wijk te hebben, want de problemen liggen niet alleen op straat, de oplossingen ook.

Waar sta je voor?

Qua mens & stijl: ik wil graag toegankelijk en aanspreekbaar zijn. Ik zie mijn rol als een soort van verbindingsofficier tussen de stad en het stadhuis. Hoewel het allebei bij mijn werk hoort, ga ik liever de wijk in om samen met bewoners plannen te maken dan naar een beleidsoverleg in Den Haag.

Qua inhoud van mijn portefeuille ga ik me hard maken voor: “alle wijken op niveau” (Nieuw Alkmaars Pei)l in de wijkenaanpak, binnen de portefeuille jeugd wil ik een einde maken aan de bureaucratie in de jeugdzorg. We weten allemaal dat opvoeden soms vreselijk moeilijk is en dat als je hulp nodig hebt, je die ook meteen moet kunnen krijgen bij één aanspreekpunt en één dossier per kind, oftewel: één kind ,één plan. En het andere komt voort uit mijn portefeuille welzijn, maar betreft ook de kinderen, namelijk: kinderen uit de armoede in Alkmaar.

Wie is Gert-Jan Leerink privé?

Met mijn vriendin en kinderen woon ik op een woonark in Alkmaar. Ik ben opgegroeid als domineeszoon en heb op veel plekken in Nederland gewoond. Uiteindelijk ben ik Alkmaar gebleven omdat het een mooie prettige stad is, de overzichtelijkheid van een provinciestad, maar met een voorzieningenniveau om u tegen ze zeggen.

Er op af!

2010-09-19T23:46:00.001-07:00

Afgelopen donderdagavond sta ik na het voetbal samen met burgemeester Piet Bruinooge te praten met een groep jongeren bij de Zonkantflat in Overdie. Al eerder had ik er met bewoners gesproken, scooters en fietsen in het water zien liggen. Maar omdat een verhaal altijd twee kanten heeft wil ik ook met de jongeren die op deze plek rondhangen zelf praten. De burgemeester is er bij want, zo hebben we afgesproken, als er echt iets aan de hand is in een van de Alkmaarse wijken dan stappen we er direct en zonder omwegen op af.

Overlast van groepen jongeren is van alle tijden. Deze zomer heb ik als wethouder wijkaanpak alle Alkmaarse wijken intensief doorkruist. Ik sprak er met bewoners, winkeliers, de wijkagent, etc. Vaak het zelfde verhaal: ‘Wethouder, we wonen in de mooiste wijk van Alkmaar, we willen hier nooit meer weg, maar er hangt hier wel een groep jongeren rond die de boel stevig verziekt. Daar zou u eens iets aan moeten doen....’ Ik? Is mijn eerste reactie. U mag mij hier best op aanspreken, maar heeft u de jongeren zelf en hun ouders hier al op aangesproken? Soms is dit het geval, meestal niet. Nu zijn er in Alkmaar jongeren waar je niet makkelijk op afstapt, maar gelukkig zijn de meesten ook als ze ‘hangen’ best aanspreekbaar. 'Jij hangt 's avonds op de bank, dus wij hangen noodgedwongen in het park, we willen best ruilen… Is de opmerking die ik thuis wel eens te horen heb gekregen, en tja, ergens zit daar natuurlijk iets in. Je bent jong en je wilt samen met je vrienden ergens ongestoord onder elkaar zijn. What's new? Leven en laten leven is dan het parool, ook al had je die hangplek liever iets verder van je huis gehad. ‘

Heel soms loopt dat hangen uit de hand. In Alkmaar zijn zo'n zeven jongerengroepen die bekend staan als 'overlastgevend'. We hebben die groepen aardig in beeld. Het gaat om groepen van 10 tot 20 jongeren, met doorgaans een harde kern van ongeveer 5 die de boel echt verzieken. Een lastige maar overzichtelijke groep dus, en omdat netwerken tot de core business van een wethouder schijnt te behoren heb ik me voorgenomen zo nodig de 35 jongeren die de boel in Alkmaar echt verstieren de komende jaren allemaal persoonlijk in de ogen te kijken. Op de man af: ‘Gaan we elkaar helpen of gaan we het elkaar moeilijk maken?’

‘Het zijn geen kwaaie jongens hoor’, zeggen omwonenden donderdagavond, ‘maar ze vervelen zich en dan loopt de boel al snel uit de hand’. De jongeren knikken. ‘Als we niks te doen hebben kan het behoorlijk misgaan ja’. Er worden afspraken gemaakt. We kunnen niks beloven, maar we gaan als gemeente de komende tijd ons best doen voor een plek waar ook met slecht weer gevoetbald kan worden. Binnen een maand komen we hier op terug. Dan gaan we afspraken maken, want voor niks gaat de zon op. Als wij ons best gaan doen is rotzooitrappen er niet meer bij. ‘Spreek ook de jongens die er nu niet zijn daar maar vast op aan, want we doen het samen of we doen het niet…’ Om half elf fiets ik naar huis.

Zomergast

2010-08-30T03:10:00.000-07:00

Zoals ieder jaar ook dit jaar zes zondagavonden het televisieprogramma ‘Zomergasten’ op tv. Over de kwaliteit van de presentator ga ik het niet hebben, over de keuze van de gasten evenmin. Het aardigste van Zomergasten is namelijk niet het kijken, maar het mijmeren over de vraag welke fragmenten ik zou hebben uitgekozen. Oké, papiertje er bij, aan de slag. Vooraf twee kernwoorden: politiek en beweging, want zonder rode draad duurt zo’n avond wel lang. Dan de fragmenten. 1) Bezet bos Amilisweerd wordt t.b.v. snelweg gekapt op moment dat actievoeders even niet in hun boomhutten maar in de rechtzaal zitten waar zaak tegen kap dient. Waarom dit fragment? Heeft grote invloed gehad op mijn drive om politiek actief te worden. Als je niet uitkijkt walsen in onze rechtstaat de bulldozers van het grootkapitaal nog altijd dwars over je heen. Fragment 2) Reportage van TV Oost over Joop van Ommen, oud taxichauffeur, maar in mijn Zwolse tijd sporthalbeheerder. Joop doet daar tussen de bedrijven door wat de gemeente maar niet lukt: het op waardige wijze opvangen en begeleiden van daklozen, tot de gemeente ingrijpt. ‘Wat ik hier mee wil laten zien, meneer de presentator? Dat mensen met drive en het hart op de goede plek helaas in 75% van de gevallen worden vermalen door het systeem.’ Fragment 3) Stukje uit de film Etre et avoir, Frans plattelandsschooltje. Spreekt vanzelf. Het onderwijs dat we zelf zo graag hadden gehad en onze kinderen zo gunnen. Fragment 4) Vaclav Havel in zijn eerste weken als president van Tsjecho-Slowakije op rolschaatsen door de presidentiële Burcht in Praag. Ik kijk de presentator lachend aan: ‘Het goede heeft en kwade overwonnen, en heel, heel even is de verbeelding aan de macht. Mooi he…’Fragment 5)VPRO documentaire van Felix Rotterberg in, over en met in de Amsterdamse Akbarstraat. Pakken we een wat langer stuk uit. ‘Waarom? Omdat ik de aanpak van Felix in deze documentaire voor ogen heb bij het opzetten van onze nieuwe wijkaanpak: Nieuw Alkmaars Peil. Het is 2001. In de Amsterdamse Kolenkitbuurt, een van de grootste achterstandswijken van Amsterdam, wordt een leegstaand winkelpad gehuurd, bij de kringloopwinkel volgt de aankoop van stoelen en een keukentafel. Aan deze tafel worden onder leiding van Felix alle problemen van de wijk geïnventariseerd en ontrafeld met iedereen die bij het veroorzaken en oplossen van deze problemen een rol speelt. Fascinerende tv, inspirerende werkwijze. Als er iemand nog een tweedehands keukentafel weet houd ik mij aanbevolen…’ En tot slot de keuzefilm, Gert-jan, kun je hier iets over zeggen, waarom moeten mensen opblijven om hier naar te kijken? ‘Mijn keuzefilm is een aflevering van The West Wing. Ik zeg er verder niks over, gewoon voor gaan zitten, omdat deze serie laat zien dat het op gepassioneerde wijze bedrijven van politiek ondanks alle ellende van een welhaast wonderbaarlijke schoonheid kan zijn.’

Dienstmededeling

2010-08-02T07:54:00.000-07:00

Vijf jaar lang schreef ik –bijna- iedere dag een stukje op mijn weblog dat, tot mijn niet geringe verbazing, door veel lezers bezocht werd. Als jij een van hen was volgt hier een dienstmededeling: Mijn dagelijkse weblog houdt op te bestaan. Ook zet ik een punt achter mijn armzalige poging tot getwitter. Noem me ouderwets, ik heb deze zomer ook al een baard laten staan, maar ik heb het een beetje gehad met de nieuwe norm van kort en snel. Ergens deze weken las ik –kopje koffie erbij, lekker langzaam- in de NRC een artikel van misschien wel 150 tweets lang, dat onder andere inging op de moderne manier van politiek bedrijven: ‘24 uur per dag strak staan als een veer’. ‘In onze samenleving staat het korte termijn denken centraal’ las ik. ‘Daarvan getuigen de opiniepeilingen waar politici voor leven, de t-shirtjes bij H&M die na drie maanden worden weggegooid omdat ze ‘uit’ zijn en de kwartaalcijfers waarop bestuurders van multinationals worden afgerekend. Alsof er geen toekomst en geen maatschappelijke verantwoordelijkheid bestaat’. Die zit, dacht ik, want hoewel het een recensie over een Frans boek betrof schoten me moeiteloos vijf Alkmaarse voorbeelden van ergerlijk en opportunistisch korte termijn denken te binnen. ‘De horizon van mensen wordt niet alleen in ras tempo breder, hij wordt helaas ook aanmerkelijk minder diep. In het blog- en twittertijdperk heeft iedereen een mening’, ging het artikel verder. ‘Iedereen eist dat die gehoord wordt. Dus zou het meer tijd moeten kosten politieke beslissingen te nemen. Tegelijkertijd hebben mensen weinig geduld. Alles moet nu instant geregeld worden. Anders stemmen ze de volgende keer op een andere politicus... Zo zal onze democratie stuklopen op een muur van efficiency.’ Tja, die zat ook. I want it all and I want it now, lijken steeds meer kiezers te denken, de politiek als postorderbedrijf. Maar oplossingen voor ingewikkelde problemen zijn zelden eenvoudig, laat staan voor half geld te koop. Met al ons gekreet en geversimpel draaien we ons zelf een rat voor ogen. Het artikel gaf me het laatste zetje. Ik kwam uit mijn luie stoel, zette de computer aan, surfte naar mijn weblog en klikte op ‘delete’. Verantwoorden hoort bij het zijn van politicus, maar vanaf deze week tik ik niet meer iedere dag maar hooguit eens in de week iets op papier. Over hoe het mij vergaat als wethouder en wat mij bezig houdt als politicus. Je staat op mijn verzendlijst. Wil je daar vanaf, of weet je iemand die er juist op moet, laat het me weten. Je kunt de stukjes ook nalezen op de website www.http://leerink.blogspot.com Dat dan weer wel. Tot volgende week.

Gert-Jan Leerink